پرگاس

از شبونه‌ها

2011-05-09T05:27:00.010+04:30

تو فیلم مادر یه جایی می‌گه شب رو باید بی‌چراغ روشن کرد
دیشب فیلم رو با کیفیت پایین و آنلاین دیدم به یاد مامان و آقاجون

حالا منم شب بی چراغ رو با این یه دسته گل اقاقیای تو گلدون و چند تا شاخهٔ یاس روشن کردم
حاصل پیاده روی یه ساعته این حوالی و به یاد باغچهٔ کوچیک آقاجون گلدون رو گذاشتم جلو پنجرهٔ بالکنی که رو به غروب بازه و آسمونی که با دلفریب ترین رنگ ها عشوه گری می کنه
این غروب ها و این پنجره شده دلخوشی روزگارم
شاهد دلتنگی ها
بغض ها
گریه های بی صدا
خنده ها
و غربتم
حالا هی این آهنگه تو سرم ضرب می‌گیره..
میون این همه کوچه
که به هم پیوسته
کوچهٔ قدیمی ما
کوچهٔ بن بسته
...

نوازنده ی کوچک من

2011-05-01T07:04:00.002+04:30

پسرک حالش خوب است.. تلفن می‌زند.. صدایش می خندد.. مثل چشم‌هایش که همیشه می‌خندند.. می‌گوید داشتم تمرین می‌کردم.. پسرک تار می‌زند..

موسیقی بخش مهمی از زندگی من و پسرک بوده همیشه.. تصویر‌ها توی سرم جان می‌گیرند.. از‌‌ لالایی‌هایم تا وقتی زبان باز کرد و لالایی‌ها و ترانه‌هایم را با زبان کودکانه تکرار کرد.. از همان دو و نیم سالگی‌اش که سه تار مشقی هم قد هیکل خودش را دست گرفته بود با پای گچ گرفته و روی کاناپه ایستاده بود و می‌زد تا کلاس ارف خانم میثمی و ترانه‌های کودکانه‌ای که دوصدایی می‌خواندیم و خانه را روی سرمان می‌گذاشتیم..

این اواخر.. کمی قبل از شروع قصهٔ آوارگی‌های من موسیقی برایش جدی‌تر شد.. اسمش را مدرسه موسیقی نوشتیم.. سازش شد تار.. حالا دو سالی هست که تار می‌زند..
.. طبق قراری که گذاشته‌ایم هر آهنگی را که روان شد اولین نفر باید من باشم که بشنوم به قول خودش «هرجای دنیا که باشی!» و این قرار هیچ وقت نباید بشکند

پسرک دارد برایم تار می‌زند.. من پشت تلفن ساکت و بی‌صدا گوش می‌کنم.. نمی‌بینم دست‌هایش را و دارم تصور می‌کنم مثل‌‌ همان وقت‌ها است لابد.. زمانی نه چندان دور.. می‌نشست لبهٔ تخت و تارش را توی دست می‌گرفت و انگشت‌های کوچک‌اش دنبال پرده‌ها و سیم‌های تار می‌گشت.. گاهی ساعت‌ها می‌نشست و می‌زد.. گاهی کلافه می‌شد..

چند وقتی بود صدای سازش را نشنیده بودم.. معلوم است که انگشت‌هایش دارند هنرمندانه و بی‌نقص روی پرده‌های تار می‌رقصند.. احساس غرور می‌کنم و قند توی دلم آب می‌شود.. جای پسرک در آغوشم خالی است اما و من بی‌قراریِ دلِ تنگ و آشفته‌ام را، وجب به وجبِ این فاصله را.. می‌بارم بی‌امان..
.. بی‌که بداند..

‌ای دردت به جان بی‌قرار پر گریه‌ام..

دلتنگی شرح ندارد ... درد دارد

2010-09-09T01:37:00.003+04:30

یادم آمد که رفته ام و نیستم .. آمدم سری به نوشته های منتشر نشده قبلی بزنم و بنویسم که دلم برای خودم تنگ شده.. برای خودم و همه ی خیابان ها و خاطره ها.. برای خودم و خانه و کتابخانه و خنزر پنزرهایم .. برای سری که روی شانه های پدر بگذارم .. برای آغوشی که بوی پسرکم را بدهند.. برای همه غربتی که توی ایران هم با من بود اما اینجا خود خودش است نه طرحی از آن ...

اینجا سر به هوا شده ام .. هوش و حواس ندارم .. همه چیز از حافظه ام به سرعت برق و باد پاک می شود.. لرزش دست هایم را هم دیگر نمی توانم پنهان کنم.. گاهی گرفتن خودکار توی دست هایم هم مشقت عجیبی است و البته کیبورد در خیلی لحظه ها موهبت بزرگی است.. این روزها به جای شماره تلفن اینجا شماره تلفن موبایل ایران را می نویسم.. به جای آدرس اینجا آدرس خانه ی کوچک سی متری اجاره ای ام پشت مرکز خرید تیراژه و تا به خودم می آیم میان خروار خروار خاطره و عکس و نوشته گم شده ام ..

خنده جای خود را به گریه می دهد و لبخندهای احمقانه ای که میان گریه روی صورتم می دود و ... اشکالی ندارد گاهی هم آدم شب بی خواب شود و نصفه شبی دلش بخواهد دوباره کودک شود و کفش های مهمانی مادر را یواشکی از توی کمد کش برود و برای یکی دو ساعت بازی کودکانه با خودش به خانه ی دختر هم بازی همسایه ببرد... یا به عمد و از روی لج ظرف را بشکند و زیر بارش هم نرود

یادم می آید یک وقت هایی هی می خواستم بروم جایی گم و گور شوم .. خودم هم نفهمیدم چطوری در کدام گوری گم شدم
من گم شده ام

یک پیش نویس که بعد از دو سال منتشر می شود.. !!

2009-10-02T10:07:00.009+03:30

می آیم سرک می کشم، گاهی پیش نویس های منتشر نشده را می خوانم.. گاهی یک پیش نویس دیگر اضافه می شود بی هیچ میل و انگیزه ای برای انتشار مثل همین یکی .. اینجا به جای وبلاگ با این پیش نویس هایش کم کم دارد تبدیل می شود به یک دفتر خاطرات یواشکی! این هم یک مدلش است و حس خودش را دارد
باز برگشتم و سرک کشیدم، جای این یکی روی این صفحه ی تارعنکبوت بسته است، نه توی پیش نویس ها
اولین روز از سال نود ؛ دهه نود با هزاران کیلومتر مرز و فاصله میان ما و دارم فکر می کنم که از آن دیدارهای نیمه تمام هم محروم شده ایم، حالا تشنه ی شنیدن صدایی هستم از لا به لای خطوط تلفن اما دلم تنگ خانه است و پسرک آرام جانم

***
حس مادرم را می فهمم آن روزهای نابالغ نوجوانی با کتاب هایی بالغ تر از خودم که سعی می کردم حرف های بزرگ تر ها را از لا به لایش بکشم بیرون شاید بفهمم بیرون از این دنیای کوچک و محدود من چه می گذرد. حالا حس مادر را می فهمم وقتی که شاکی می شد که آن کتاب لعنتی را چند دقیقه بگذار زمین محض رضای خدا و من نه این که نخواهم .. نمی توانستم . تقریبن دو ساعت پیش گفتم که برو یک عدد نان بی قابل بخر که از گرسنگی نمیریم اول صبحی .. هم آن وقت گفت باشه و هم الان ! اما باز هم غرق می شود و گم می شود لا به لای صفحات کتاب سیصد و پنجاه صفحه ای اش و من با دل ضعفه و شکم گرسنه لذت می برم از این حالت پسرک و یواشکی لبخند می زنم از این شوقی که مثل شوق کودکی های خودم بود که گم می شدم لا به لای این صفحه ها با بوی مخصوصشان و نمی فهمیدم زمان چطور می گذرد. گیرم شیفتگی من از جان شیفته شروع شد و فروغ با همان سحر کلام اش و شیفتگی پسرکم از جای دیگری سوژه هایمان کمی متفاوت شده ولی اصل ماجرا همین بوی کاغذ است و مغناطیسی که لا به لای سطور جذب ات می کند و کنده نمی شوی تا تمام نشود و بعد یکی دیگر و بعد یکی دیگر

حکایت من و پسرکم هم این روزها همینجوری شده. آخر هفته ها که می شود می آید با تمام شوق و ذوقش که با من باشد. اینجا کوچک است. امکانات خانه ی پدرش را ندارد. لباس هایش را با چند کتاب و فیلم در کوله پشتی اش می گذارد و با شوق می آید. بیشتر سکوت است بین ما اما با حس بودنش دلم قرص است.. گاهی هم با من گلاویز می شود و آنقدر به قول خودش کله کشتی می گیرد تا لجم در بیاید و با فریاد اعلام آتش بس کنم و تسلیم. به گمانم حس پسرک هم همین باشد که می گوید اینجا را بیشتر خانه ی خودم می دانم تا خانه ی بابا را . هر دو می دانیم که می خواهد بماند و هر دو می دانیم که نمی شود. قانون است و قانون می گوید تا هجده سال اش تمام نشده پاره ی تنم را به من بر نمی گرداند. لاجرم صبوری می کنیم هر دو در تلخ ترین ساعت و لحظه باز هم غروب جمعه است که می رود و من می مانم با دلگیر ترین ساعت ها و ثانیه ها

از جنس سکوت این ایام

2009-05-27T13:10:00.008+04:30

خواستم ننویسم اینجا دیگر .. نشد که بشود.. دلم ناگهانی بهانه ی پرگاس را گرفت که خاک می خورد و غبار سکوت من همه جایش را پوشانده. نه این که حرف تازه ای نباشد، همیشه حرف تازه ای هست . حالا تو بگو از جنس همین دردهای تازه به وقت بی قراری های موسمی این روزها و شب ها که حکایتی دارند برای خودشان. حکایتی از جنس ملال و مزخرف ترین دلهره ها و دلتنگی های دنیا که هجوم می آورند نه یکی یکی، همه با هم هجوم می آورند و نهیب زدن های گاه وبیگاه هم هیچ افاقه نمی کند! لابد باید حرف زیاد می بود برای گفتن این روزهای بهاری لعنتی وقتی که دسته دسته دوستانم پشت میله ها رفته اند .. وقتی خانه ام و دست و دل نوشته هایم چپاول شده .. وقتی آن همه جان های زنده را دیده ام که به نوبت روی چوبه های دار تاب بازی کرده اند یا وقتی نظاره گر شوی شعارین انتخابات هستم که همه باید میان بد و بدتر گزینه ای داشته باشم لابد که سبز بشوم یا سفید یا آبی به رنگ جماعت و ملتی که همیشه درگیر و دار هیجانات موسمی و متاثر از موج سواری های پوپولیستی تصمیم گرفته و لاجرم اگر توی این این قوطی های شعار رنگی نشود نمی شود خب!
وقتی این همه سوژه ی روزگار ما که ملتماسانه می گویند مرا بنویس و من اما نوشتن یا حرف زدنم نمی آید کلمه ها تلنبار می شوند آنقدر که لال می شوم و نمی دانم از کدام سر بگیرم و به نخ بکشمشان و دست آخر از هیچ کدام یا شروع هم که می کنم هیچ افاقه نمی کند که می نویسم و همه واژه های گسترده بر بساط نوشتنم به یک باره روی کاغذ مچاله می شوند و یا با یک کیلیک دیلیت می شوند. حرف ها با مخاطب یا بی مخاطب که در ظرف زنجموره می ریزند لال می شوم و لاجرم باز پناهنده می شوم به هزارتوی کتاب ها که شاید ملال این روزها را کمرنگ تر کند و گم می شوم میان حرف هایی که دلم غنج می رود وقتی دیگری قشنگ تر از من روایت اش می کند و خودم را گم و گور می کنم تا انتظار و اضطراب تمام اتفاق های ناخواسته ای که قرار است بیفتند را فراموش کنم. حرف تازه گیرم تلخ اما هست. حرف تازه ای که در یک لحظه ی قطعی جان می گیرد در ذهنم .. حرفی که پیش تر نبود و حالا با بودنش فخر می فروشد از آن دست فخر که تلخ است و می گزد اما به شنیدن و خواندن می ارزد .. همان لحظه ی قطعی که درمی یابی همین زندگی، گیرم از نوع سگی اش هم گه گاه لذت هایی دارد برای خودش که ادامه اش می دهی، درست مثل همین لذت خواندن چند کتاب ساده، گیرم سردستی ترین شان که بی هیچ برنامه ی قبلی بر می داری و رهایت نمی کند تا به آخرین خطوط و درباره ی نویسنده و پشت جلد و ... "دوست داشتم کسی جایی منتظرم باشد"... "اینجا همه آدم ها اینجوری اند" ..."نقشه هایت را بسوزان" تا در نهایت لابه لای شعرهای "زنی عاشق در میان دوات" به بی پاسخی مطلق برسم وقتی می گوید

آیا طعم شهرهای بی خاطره را می شناسی ؟
و محله های بی گنجشک را
و قطارهای بی ایستگاه را
که بر ریل های بی پایان اندوه
تو را سراسیمه و با شتاب می برند؟
آه چه کابوس هایی که مرا به سوی تو باز می گردانند
و من موزه های اندوه را می گشایم
و نوار یادبود را با دندان گریه می برم

خواستم که دیگر ننویسم .. خواستم که برگردم و بنویسم .. با یک کلیک و زنجموره هایم منتشر می شوند توی دنیای مجاز.. شاید باز حرفم آمد و نوشتم .. نمی دانم

مسابقه بین بهترین وبلاگ های حقوق بشر

2009-02-16T13:42:00.006+03:30

مجموعه فعالان حقوق بشر مسابقه ای با عنوان حقوق بشر در آیینه ی وبلاگ ها رو شروع کرده و فرصت خوبی هست که وبلاگ هایی که در این حوزه فعالیت می کنند در این مسابقه شرکت بدیم.

بخش های مسابقه آموزش حقوق بشر، زنان، زندانیان،کودکان، کارگران، مدافعان محیط زیست، میراث فرهنگی، اقلیت های ملی و سایر بخش هایی که در صفحه اول اعلام شده هستند.

اهداف برگزاری این مسابقه هم اینطور اعلام شدند

تشویق وبلاگ نویسان به فعالیت های حقوق بشری

معطوف کردن نگاه خواننده‌گان به وبلاگ‌هاي مدافع حقوق بشر

رشد و آموزش حقوق بشر در ميان وبلاگ نويسان

حمايت از اين‌گونه وبلاگ‌نويسان در مقابل فشارها

ايجاد پيوند و نزديک‌تر کردن هر چه بيش‌تر وبلاگ‌نويسان حقوق بشر به يک‌ديگر

شناخت اين‌گونه وبلاگ‌نويسان و معرفي آن‌ها

اگر برای حقوق بشر می نویسید برای شرکت در مسابقه تردید نکنید. این فرصت خوبی هست که وبلاگ هایی که در این حوزه ها موفق عمل می کنند معرفی بشن

باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد

2009-01-12T07:09:00.015+03:30

من هم روایت خودم را از تجمعی که به خشونت کشاندید همین جا ثبت می کنم آقایان! گو با کمی تاخیر که از سر درد بود نه تعلل! راستی دوربین هایتان چه مستنداتی از خشونت هایتان را ثبت کرده و می کند از سالها پیش تر! کاش روزی این مستندات در اختیار افکار عمومی قرار بگیرد تا قضاوت کنند میان شما که شعارتان جنگ افروزی است و ابزارتان پرونده سازی و سرکوب و مشت و لگد و باتوم و آنان که از صلح می گویند و به کشتار و نسل کشی معترض هستند و ابزارشان قلم است و فریاد

روسری سفید پوشیده ام که رنگ صلح است. کمی دیر و در حالی که دقایقی از ساعت 11 گذشته است به مقابل سفارت فلسطین می رسم. از دور می بینمشان با پلاکارد و بلندگو در دست از نسل کشی و جنایت و محکومیت سیاست های جنگ طلبانه می گویند. مادران صلح اند. فریاد صلح خواهانه ی خود را سر می دهند بی آن که مرگ بر بگویند. به آنها می پیوندم و فکر می کنم خوب است دست کم این تجمع را نمی توانند غیر قانونی اعلام کنند. اینجا همه دنیا بر یک موضع است و جنگ طلبان و غاصبان در یک سو. بلندگوی کوچک مادران صلح دست به دست می چرخد. خواهان توقف جنگ و نسل کشی در غزه هستند. تنها شعاری که در این تجمع داده می شود همین است: صلح صلح آتش بس

شما اما آنسو تر ایستاده اید و فریاد الله اکبر سر می دهید. نعره می زنید، چفیه بر گردن و مشت ها در هوا و عکس و فیلم می گیرید از تک تک ما و از دور با دست نشانمان می دهید. یعنی شناسایی شدید! حالا ما باید بترسیم؟ انگار یک نفر بی سیم به دست می گوید یک مشت منافق جمع شده اند چرا هیچ کاری نمی کنید؟

تعدادتان بیشتر شده است و کم کم تنه زنان به درون تجمع نفوذ می کنید و نعره های مرگ بر صلح طلب! و مرگ بر ضد ولایت فقیه سر می دهید! مرگ بر صلح طلب آیا به این معنی نیست که خواهان جنگ هستید و کشتار؟ صدای بلندگوی کوچک دستی در میان نعره هایتان گم می شود. رها عکاسی می کند . من هم. تجمع کنندگان به آن سوی خیابان می روند. صف کشی می شود. از آن سوی خیابان فریاد جنگ به گوش می رسد و از این سو فریاد صلح که لیلی با پلاکاردی در دست به میانتان می آید. می ایستد و شعار صلح را با لبخندی بر لب در میانتان تکرار می کند.

درگیری در گوشه و کنار شروع می شود. از دور رها را می بینم در کشاکش با برخی از شما که برادر خطاب می شوید اما برادر نیستید! حرمت هر چه واژه هست هم به لجن کشیده شده. سیلی که بر صورت رها نواخته می شود تاب نمی آورم دوربین و رکوردر را به کسی می سپارم و به سمت رها می دوم. نامرد! هلم می دهید، مشت هایتان بر دست و صورت و کتفمان فرود می آید و لگدهایتان ساق پایمان را نشانه می رود. لنز دوربین رها را می شکنید و می گیرید و می گویید بیا کلانتری نیلوفر دوربینت را تحویل بگیر! رها اشک ریزان می رود و من باز می گردم به میان مادران صلح. خشم و درد جانم را فرا گرفته از مقابلتان که می گذرم فریاد می زنم از زنان غزه حمایت می کنید و زنان سرزمین خود را می زنید؟ ننگ بر شما! و آن سو تر بهمن احمدی امویی ایستاده است با صورت خونین. اسپری فلفل و خون چهره اش را پوشانده است. به خود می پیچد و در حالی که دوربین به دست بدرقه مان می کنید به سمت میدان فلسطین حرکت می کنیم.

دختری جوان و چادری به سمت مان می آید و می گوید موضوع تجمع چه بود. می پرسم خبرنگاری؟ از کجا؟ با تکان سر تایید می کند و می گوید از خبرگزاری فارس. می گویم شما که هر چه دستور باشد می نویسید نه واقعیت را ، اما پشیمان می شوم و باز دست او را می گیرم و می گویم بیا. تردید می کند می گویم مگر مصاحبه نمی خواهی و می برمش به میان مادران صلح. می شنوید خانم خبرنگار فارس؟ نعره کشان از کشتار زنان و کودکان بی دفاع غزه می گویند اما با تهدید و اسپری فلفل و مشت و لگد مادران صلح طلب ایرانی را نشانه می روند! مادران ایرانی برای حمایت از مادران و کودکان و مردم غزه کتک می خورند! جلوی سفارت فلسطین ! برای اعلام همبستگی آمده اند.. مرگ بر کسی هم نمی گویند تنها از صلح می گویند و آتش بس می خواهند اما با وقاحت تمام پیش چشم مردم و ماشین هایی که از خیابان عبور می کنند ناسزا گویان و تهدید کنان کتک شان می زنند! ما صلح طلب هستیم و اینان جنگ طلب! و نتیجه ی هر آنچه گفتیم به آن خبرنگار می شود این خبر سراسر دروغ! خائنانه ترین نوع تنظیم خبر که تنها از قلم به مزدان کیهان ، فارس ، ایرنا و این اواخر مهر بر می آید. و در این میانه سخن گفتن از اخلاق رسانه ای برای خبرنگاران قلم به مزد لابد کاملا بی مورد است

نبش میدان ایستاده ایم که به طرف ما هجوم می آورید. با دشنام و توهین می گویید بروید و تهدید می کنید. خدیجه سعی می کند با یکی از شما که جوانک گستاخی است حرف بزند. هل می دهید و تو که دوربین رها را گرفتی و شکاندی به طرف من می آیی. دستت را دراز می کنی که هلم بدهی عتاب آلود می گویم به من دست نزن. فحش می دهی و مشت ات را سنگین بر پهلویم فرود می آوری که تعادلم را از دست می دهم با فرخنده به داخل جوب پرت می شویم. درد نفس ام را می برد. درد نفسم را بریده است. باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد! توان ایستادن نیست و به ناچار روی جدول می نشینم که آقای امویی با ماشین جلویمان می ایستد تا سوار شویم. خدیج می گوید باید برویم پزشک قانونی. فریاد می زنم کدام قانون خدیج؟ کدام قانون از چون مایی حمایت می کند؟! این قانون که مال ما نیست و باز به خود می پیچم از درد و اشک مجال نمی دهد. به خانه بر می گردم و گزارش را می نویسم با درد اما حیف است تصویر نداشته باشد. هر چند که تصاویر شما بی تردید گویا تر است از آنچه بر مادران صلح و دیگر صلح طلبان رفت. راستی چه خوب که دوربین من از دست تان جان سالم به در برد

حالا سوال آخرم را می پرسم: آقایان شما همدست جنگ طلبان نیستید که شعار جنگ سر می دهید و صلح طلبان را زیر مشت و لگد می گیرید؟

مرتبط : + و + و + و +
و البته یک گزارش منصفانه در روزنامه فرهنگ و آشتی

هر روز برایم رویایی باشد در دست نه دور دست
عشقی باشد در دل نه در سر
و دلیلی باشد برای زندگی نه روزمره گی

غزه در خون

2008-12-28T15:11:00.007+03:30

کابوس جنگ باز در نوار غزه تکرار می شود و کودکان و زنان و مردان بی گناه قربانی می شوند تا زورمدراران و قدرتمداران اقدامات همدیگر را تلافی کرده باشند. آن یکی راکت زده و سنگ پرتاب کرده این یکی بمب می اندازد بر سر مردم بی پناه تا عدالت و حقوق بشر و انسانیت یک جا و در انظار جهانیان به مسلخ رفته باشند. شهوت زورمندان مسلح به سلاح های کشتار جمعی برای نوشیدن خون بی گناهان پایانی دارد آیا؟

سهم بزرگی از کودکی بسیاری از ما هم در همان سال های کابوس خون و شهید و جنگ و بمب و شیمیایی شدن گم شد تا از این سو جام زهری نوشیده شود و آن سو سالها بعد سردار قادسیه به دار آویخته شود اما کیست فراموش کند آن سالهای حالا دور را که در میان جنگ و مرگ و آن قطعنامه ی 598 پوست انداختیم؟

توجه توجه علامتی که هم اکنون می شنوید اعلام خطر یا وضعیت قرمز است و معنی و مفهوم آن اینست که حمله هوایی انجام خواهد شد. محل کار خود را ترک کرده و به پناهگاه بروید.

دلهره های کودکانه و پناه بردن به آغوش مادری که چهره اش گچ می شد وقتی از رادیوی سیاه آیوا این هشدار پخش می شد و بعد خاموشی بود و صدای شلیک ضدهوایی های آهنی که در تپه های اطراف شهر بیشتر مثل اسباب بازی بزرگی به نظر می رسیدند و حس کنجکاوی ما را آنقدر تحریک می کردند که متوسل شویم به بزرگترها تا از نزدیک ببینیم چطور کار می کنند و آیا واقعا می توانند هواپیما را وقت حمله ی هوایی نشانه بروند. خاموشی بود و موشک باران .. بمباران.. شکستن دیوار صوتی و وحشت از فروریختن نا به هنگام آوار بر سر ما یا دیگران. و همیشه در وضعیت سفید بود که خبر کشته شدن مردان و زنان و کودکانی در جای جای میهن را می شنیدیم .. مارش نظامی حمله و عملیات و خاکریز هایی که فتح می شدند، شهرهایی که اشغال می شدند و آزاد می شدند و چلچراغ های سر کوچه ها و خیابان ها که چند روز بعد با عکس جوان ترین ساکنین شهر آذین می شد و شب به شب آهنگران در تلویزیون برایمان نوحه خوانی می کرد.. آن زنان غریبه ی مهربان با شله های عربی بر سر که پیشتر ها در شهر ما نبودند و آوارگان جنگ زده نام گرفته بودند. ننه حلیمه .. مامان سعید و مامان علی و ... چهره های تیره و جنوبی در ساختمان البرز سه راه خیام در قزوین که با کمترین امکانات هر شب خواب برگشتن به کاشانه می دیدند. همان خرمشهری که خونین شهر شده بود. بعضی هم که دیگر کاشانه ای نداشتند اصلن شوخی نبود خانه ی دایی محمد خودمان سه بار در شهرهای آبادان همدان و الیگودرز با خاک یکسان شده بود! یک آرایشگر ساده ی ساده که گاهی که از هجوم فکر و خیال رها می شد و سرخوش ترک بود در همان شب های سیاه غربت و آوارگی اش شعرهای حافظ و داستان های شاهنامه را از بر برایمان می خواند

روزگار کوپن و قحطی و جیره بندی و احتکار سهمیه های آذوقه و خواربار و در پستوهای فروشگاه آقای نویدی که حالا پسرانش از پس همان سال ها برای سفرهای درون شهری به اصطلاح خودشان محض دختر بازی حتا به کمتر از تویوتای آخرین سیستم نمی دانم چه رضایت نمی دهند! از خیابان های کودکی گذشتیم و آتش و خون را از سر گذراندیم، وحشت و نفرت از جنگ هنوز بعد از سال ها باقی است اما صلح جاودانه ترین رویای ما شد.

هذیان وار نوشتم انگار اما مگر می شود بوی خون و جنگ بیاید و به هذیان مبتلا نشد؟ غزه باشد یا افغانستان یا همان دارفور و سودان ! چه فرقی می کند؟ سکوت نکنیم

یلدای من .. یلدای ما

2008-12-21T14:55:00.007+03:30

اس ام اس میاد: امروز روز اول دیماه هست ساعت 4 بعد از ظهر تو رو یاد چیزی نمی اندازه؟
شماره تلفن ناشناس هست .. ذهنم انگار کاملا خالیه .. گوشی تلفن رو اخیرا عوض کردم و هیچ کدوم از شماره ها رو هم حفظ نیستم اما حدس می زنم که خیلی آشنا باشه و جواب می دم: چرا یاد این که دارم آلزایمر می گیرم و می رم با عجله دوش بگیرم که یاد یه اسم می افتم

فروغ
وبا خودم زمزمه می کنم نجات دهنده در گور خفته است

میام بیرون و همین جواب رو می فرستم دلم طاقت نمیاره و زنگ می زنم و نازلی اونطرف خط از تو خیابون با خنده و شیطنت داد می زنه: می خواستم یادت بیارم امروز فروغ بخونی

صادقانه اعتراف می کنم که اول نشناختمش و بعد می گم که یه بار حدود سیزده سال پیش در چنین روزی ساعت 4 یک اتفاق برای من افتاد که ماحصل اون شد ازدواج و بعد ... از قضا روز اول دی ماه رو همیشه خوب خوب یادم می مونه و یاد خاطرات دور دور و صمیمیتی که همه ما رو جذب کلام سحر آمیز فروغ فرخزاد می کنه

سلام اي غرابت تنهايي

اتاق را به تو تسليم مي کنم

چرا که ابرهاي تيره هميشه پيغمبران آيه هاي تازه تطهيرند

و در شهادت يک شمع راز منوري است که آن را

آن آخرين و آن کشيده ترين شعله خوب مي داند.

یلدای امسال هم گذشت با دیدار عزیزی که از مدت ها پیش به انتظار دیدنش بودیم .. جمع صمیمانه ی دوستان کمپینی در دفتر آقای سلطانی و تقدیر برای تلاش هاش و کتاب هزار و یک شبی که هدیه دادیم ..به مناسب شب یلدا آقای سلطانی هم این شعر رو خوند

چندان شب یلدای وطن طول کشید

کز آمدن سپیده نومید شدیم

شبگیر زخاک سرد برخاست و ما

پنداشته هان! سپیده از راه رسید

آخر شب با دعوت مهربانانه ی محبوبه شام رو در یک رستوران مثل بچه های غربت زده خوردیم .. گم شدن تو کوچه پس کوچه های پاسداران و کلی حرف و شوخی هم باعث نشد که از یاد چند چیز غافل بمونم.. پویان اولین شب یلدای بی من رو می گذروند و دل نگرانی برای خواهر عزیزم که شب یلدا رو در بیمارستان سر کرد.. فال حافظ رو هم در تنهایی گرفتم .. حافظ هم بوی بهبودی از اوضاع نمی شنید.

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

2008-12-16T13:14:00.008+03:30

دیروز آسمون هم انگار قاطی کرده بود داشتم یه چیزی می نوشتم در وصف اولین برف زمستون که دیدم آفتاب شد بیرون رو نگاه کردم دیدم هم برف میادو هم آفتاب شده حالا این که کلن هنوز پاییزه بماند ! خلاصه که انگار مستی هوای برفی از سرم پریده باشه نوشته رو نیمه کاره به حال خودش رها کردم که اولین برف درست و حسابی که بارید برم سر وقتش

زدم به خیابون ... یه لایه سفید همه جا رو پوشونده بود و می بارید سفید و زیبا .. زیبا و رقصان .. دلم می خواست پرشتاب تر می آمد و درشت تر و سفید تر.. دلم می خواست محو نمی شد و می نشست.. مثل همان روزهای خوب کودکی .. فریاد اول صبح مردان پارو به دوش با ته لهجه های شیرین ترکی و کردی و افغانی و .. بعد صدای تالاپ تالاپ برف هایی که از بالای پشت بوم پخش می شدند وسط کوچه و من دل دل می زدم واسه یه اجازه ساده که بپرم وسط کوچه .. و باز بی تاب شدن در هوس برف بازی و آدم برفی و پشت بوم و تلاش دست های کوچک من برای این که پارو را بندازم زیر اون حجم سفید و عجیب تا دستهای یخ زده ام لمس و کشفش کنه که چطور لای انگشتام آب می شه و گشتن تو زوایای پشت بوم به دنبال یه جایی که برفش تمیز باشه و یواشکی برف ها رو مزه مزه کردن .. یاد تمام آدم برفی هایی که ساختم و در سکوت آب شدند به خیر

سال ها بعد خودم مامان شدم باز دیدن همین هوا از پشت شیشه و دل دل زدن پویان برای برف بازی و بهونه گرفتن هاش که منو می کشوند تا وسط کوه ها و لپ های گل انداخته و خنده های دلنشین اش که لبخند زندگی بود و خود زندگی و تو این تنهایی سرد و برفی با فرسنگ ها فاصله بین من و عزیزترین کسانم چقدر این تصویرها شفاف هستند.. تصویر کوه هایی که سفید شده بودند با کودک من که از بارش برف شادمانی می کرد و با رفتن زمستون دلتنگ روزهای برفی می شد همیشه ..

ما هم گاهی شبیه به همین آدم برفی ها هستیم که بعد از مدتی تو خاطره ی کسانی که دوستشون داریم آب می شیم و اثری ازمون باقی نمی مونه جز یه هویج گندیده و یه شال گردن رنگی با دو تکه زغال یا نهایتن یک اسم..

ببین باز می بارد آرام برف

فریبا و رقصنده و رام برف

همدلی مرز نمی شناسد

2008-12-03T08:34:00.012+03:30

اگر یک بار در تمام عمرم کرد بودن به دردم خورده باشد همین باری بود که صدای همدلانه ی دوستان نادیده ام در آن سوی دنیا را شنیدم و شعر را فهمیدم و حس کردم و لذت بردم! دانشجویان امنستی این ویدئو را در حمایت از کمپین ساخته اند

بعد از جایزه ویژه گزارشگران بدون مرز به وب سایت تغییر برای برابری حالا با دیدن این ویدئو می گویم دست مریزاد و گرمی دست های پر مهری که آن پارچه های رنگین را برافراشته اند دستان یخ بسته ی ما و تمام زنان ایرانی که به تبعیض نه می گویند را گرم می کند.. این صدای همدلانه به هر زبانی که باشد مرهمی است برای ما که حتا در خانه هایمان نمی توانیم دور هم جمع شویم و اگر فرصتی می داشتیم تا همین پارچه های رنگین منقوش به صدای حق طلبی و اعتراض را در کوچه ها و خیابان های وطن بچرخانیم حالا امضاهای بیشتری پای بیانیه ی کمپین نشانده بودیم. صدایمان که شنیده شود دلمان گرم تر خواهد بود برای ادامه ی راه چه با نوشتن و چه با گشتن در کوچه ها و خیابان ها برای گرفتن یک امضای دیگر

کوری

2008-11-29T02:09:00.007+03:30

اعتراف می کنم که شهامت نداشتم به صورت آمنه نگاه کنم. چشمم که به عکس افتاد با دست پاچگی صفحه را بستم و بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم باز خبر را از سر خواندم و دل و جرات بیشتری به خرج دادم تا نگاهی به عکس بیندازم.

با صدور قرار مجرميت از سوي بازپرس شعبه ششم دادسراي جنايي براي جواني كه متهم است با اسيدپاشي به صورت يك دختر، چشمان او را كور كرده است، پرونده متهم با درخواست قصاص و صدور كيفرخواست به دادگاه ارسال شد.

قاضی پرونده می گوید قانونگذار مجازات‌هاي مربوط به اسيدپاشي را در ماده‌هاي قانوني 283، 284 و 285 تعيين كرده است. اگر متهم نتواند رضايت شاكي را فراهم كند، وي نيز از ناحيه دو چشم قصاص خواهد شد.

با صدور چنین حکم کم سابقه ای، یک سوال ذهنم را عجیب قلقلک می دهد. قرار است این حکم چطور اجرا شود؟ فقط چشمهایش را به یک شیوه ی دیگر کور می کنندیا حتمن باید با اسید قصاص کنند؟ خود آمنه یا شخصی دیگر؟ چه کسی قرار است برای اجرای عدالت و دفاع از حق ضایع شده ی آمنه با اسید چشمهای مجرم را کورکند؟

باور کردنش سخت است که یک آدم عادی چنین توانی داشته باشد. دارم فکر می کنم چنین آدمی باید به چه درجه ای از سنگدلی رسیده باشد که بتواند اسید به صورت کسی بپاشد و کورش کند تا عدالت اجرا شود؟ چه ضمانتی وجود دارد که چنین فردی تهدید بالقوه ای برای جامعه نباشد؟ شاید هم حس افتخار داشته باشد! مثل آن قاضی که در تاکستان حکم سنگسار را اجرا کرد و به کار خود افتخار هم می کند..کامنت های زیر خبر را که می خوانم سرم سوت می کشد ! چقدر آدم ها تشنه ی خشونت هستند؟ یکی نوشته است در ملاء عام حکم را اجرا کنند! یعنی طرف را ببرند مثلن درمیدان هفت تیر و بعد در مقابل چشمان رهگذران اعم از کودک و پیر و جوان اسید را بپاشند توی صورت اش و مطمئن شوند که کور هم شده.. لابد درخواست بعدی این است که مراسم اسیدپاشی به صورت زنده از شبکه های سراسری جهموری اسلامی هم پخش شود که جوان ها عبرت بگیرند! حالا بماند که کورکردن چشم های این مجرم صورت آمنه را به حالت اول برنمی گرداند و از رنج زندگی او هم نخواهد کاست .. قصدم به هیچ وجه دفاع از این مجرم نیست حتا تصورش هم تن آدم را می لرزاند که دختر جوان و معصومی به خاطر خودخواهی خواستگارش و به صرف رد کردن درخواست ازدواج او به چنین مصیبتی دچار شود که تنها 17 عمل جراحی روی پلک چشمش انجام شود. بی تردید چنین انسان بی رحم و سنگدلی مستوجب مجازاتی سنگین است و درنهایت قوانین مستاصل استیفای حقوق انسان ها را به دست حق باختگان، مال باختگان، جان باختگان می سپرند تا انتقام گیری شخصی عدالت را برقرار کند .. جالب است که قانون به برخی افراد حق می دهد که آدم بکشند برای اجرای عدالت... دست و پا ببرند برای اجرای عدالت و تیر خلاص بزنند برای اجرای عدالت... اسید بپاشند برای اجرای عدالت...اما سالهاست قاتلین را دار می زنند و هنوز قتل اتفاقی است که هر بار با سناریوی جدیدی تکرار می شود. سالهاست که قانون می گوید دست و پای دزد را ببرید اما دزدان به کار خویشند. اسیدپاشی هم مصداق همین ماجراست. بعید می دانم مجنونی که به این شیوه ی وحشیانه برای انتقام و آزار دختران و زنان اقدام می کند از چنین مجازاتی عبرت بگیرد!

همه این ها فقط سوال بود نوشتم شاید فکرش رهایم کند

تمام شد

2008-11-26T06:40:00.003+03:30

دارها برچیده خون ها شسته اند
و اوین به هیبت مرگ بود و آخر کار چندین جنازه بر دارها آویزان و دست ما کوتاه
همه محکومین امروز صبح بعد از اذان به دار آویخته شدند
حالی برای نوشتن نیست تنها صدای زجه های فرزانه و زهرا در سرم می پیچد
تمام شد . تمام

چهارشنبه های نحس: اعدام می شود؟ اعدام نمی شود؟

2008-11-24T17:23:00.008+03:30

وقتی دوستی می گوید ایمیلت را چک کن تقریبن همه ما می دانیم خبر بدی در راه است و این یعنی کش آمدن لحظه ها تا به خبر بد برسی . یعنی باید کاری کرد و در انتها خبر این است که فاطمه پژوه را به اجرای احکام زندان فرا خوانده اند .. و دلهره ها باز شروع می شوند. اعدام می شود؟ اعدام نمی شود؟ امروز روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان است و چه تقارن منحوسی دارد این روز برای زنی که در آستانه ی اعدام است. آخرین خبر این است که فاطمه از زندان رجایی شهر به اوین منتقل شده و همه ما می دانیم که این خبر خوبی نیست!

روایت دردهای این زن را مهوش شیخ الاسلامی در ماده 61 به تصویر کشیده است

فاطمه نيمه های شب با سر و صدای يک زن از خواب بيدار می شود،بدنبال صدا از پنجره بيرون را نگاه می کند ، ”صدا از بيرون خانه نبود“ ، نوری از اتاق دخترش بيرون آمده بود.در را باز می کند و با صحنه ای غير قابل تحمل روبرو می شود : ”او در حال تعرض به دخترم بود“ . با او درگير می شود و از اتاق بيرونش می کشد.اما مرد دوباره به سمت اتاق حمله ور می شود.زهرا در اتاق را قفل می کند : ”در اتاق خواب او شروع به حرف زدن با من کرد.می گفت : می دانم که من را دوست داری و خودت در را باز می کنی.حالت عادی نداشتم.گفتم : اگر يکبار ديگر اين حرف را بزنی تو را می کشم.خنديد و گفت : نمی توانی.نمی دانم يک روسرس از کجا پيدا کردم و دور گردنش پيچيدم.او می خنديد و من را مسخره می کرد.“ فاطمه دست از فشار دادن بر می دارد.مرد دوباره حرف هايش را تکرار می کند : ”ديدی نتوانستی!.در را باز کن.قول می دهم کس ديگری بغير از خودم به او نزديک نشود“.اين بار فاطمه روسری را محکم تر فشار می دهد و اين فشار بی اختيار ۲۰ دقيقه ای طول می کشد.مرد مرده است.

با خرمشاهی تماس می گیرم . می گوید حکمی به من ابلاغ نشده اما هم بندی فاطمه خبر داده است که او را به زندانی دیگر می برند و گویا به اجرای احکام هم فرا خوانده شده. خبر را می نویسم جواب ایمیل ها ثانیه ای می آیند و صدای نگران آقای خرمشاهی که از اشک های دختر فاطمه می گوید و تلفن اش را می دهد تا کسی او را در رفتن به خانه ی اولیای دم همراهی کند. می گویند تهدید کرده اند که اسید می پاشیم اگر برای رضایت بیایید و خدیجه و آسیه مدام با آن خانه ی پر از اندوه در تماس هستند. بار قبل فاطمه از لحظه های پیش از اعدام و توقف حکم برای زهرا دخترش نوشته بود.

پاهايم سست شده بود.من سومين اعدامی بودم.اولين اعدامی را بردند.صدای شيون خانواده ها در محوطه پيچيده بود.کفش هايم را در آوردم.دومين اعدامی را هم بردند.دو خانم چادری بالای سر جنازه ها قران می خواندند.نوبت من شد.از ماشين پياده شدم.پاهايم توان حرکت نداشت.جنازه ها را که در آمبولانس ديدم ديگر نتوانستنم حرکت کنم که مامور آمد و خبر توقف حکم را داد

دردناک است نه؟ حالا نمی دانم باز چیزی نوشته یا نه اما التهاب و دلهره اش را حس می کنم . اضطراب و خیسی صورت دخترانش را هم حس می کنم

فاطمه بار دیگر در آستانه ی چوبه ی دار است آیا باز هم دستور توقف حکم در راه خواهد بود یا تمام می شود این بار؟ پیشنهاد پول هم به خانواده ی مقتول شده اما جواب را به امروز موکول کرده اند و اگر کارساز نباشد امشب باز وعده گاه مقابل زندان اوین خواهد بود برای آخرین تلاش ها. آیا در آخرین لحظه ها گشایشی در کار خواهد بود؟

آرامش پیش از طوفان

2008-11-15T15:09:00.010+03:30

هر جمعه حس غریبی می آید انگار آرامش قبل از طوفان باشد و هر شنبه انتظار یک اتفاق جای این حس غریب را می گیرد گو این که هیچ خبری هم نباشد. کلافه می شوم و میان این غوغای بی انتهای درونی تنها راه این است که خود را بسپارم به موسیقی بلکه آرام و قرارم بدهد. سررشته ای در موسیقی ندارم و سواد موسیقیایی چندانی هم اما هنر شنیدنش را به وفور دارم تا حدی که مستم کند و پروازم دهد

این جمعه و شنبه اما معجون عجیبی از صدای ناظری و شعر شفیعی کدکنی مدام با من است و با شنیدنش میان موجی از خشم و حسرت و اندوه و عصیان غوطه ور می شوم و غلت می زنم. سفر عسرت با صدای شهرام ناظری و نوای ساز فرخزاد لایق که دو سال پیش در فرانسه اجرا شده اما اینطور که گفته می شود به دلیل اشعار بودار!! در ایران مجوز انتشار نگرفته. باز جای شکرش باقی است برای ما که در پی اشعار بود دار و گاهی طعم دار می گردیم بیرون از قفس سانسور وطنی و به یاری ابداعات تکنولوژیک راهی باز شده تا به شیوه ای غیر قانونی از شنیدن چنین کاری لذت ببریم! این آلبوم از طریق یکی از دوستان که هیچ لذتی از این نوع موسیقی نمی برد به دستم رسید و هنوز خودش نمی داند که چه لطف بزرگی در حقم کرده.

این مطلب هم یادداشتی است در همین رابطه که خواندنش بی تردید خالی از لطف نخواهد بود

شعر این قطعات از مجموعه "در میان باد و باران" شفیعی کدکنی که به م. آزاد تقدیم شده انتخاب شده. خلاصه ی داستان این که به سحر واژه های ناب این شعر و نوای بی بدیل این موسیقی و گرمی آواز ناظری دو سه روزی است که با یک کلیک چشمانم را می بندم و آماده می شوم برای پرواز

درین شبها که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می ترسد

درین شب ها که هر آیینه با تصویر بیگانه ست

و پنهان میکند هر چشمه ای سر وسرودش را

چنین بیدار و دریا وار تویی تنها که می خوانی

رثای قتل عام و خون پامال تبار آن شهیدان را

تویی تنها که می فهمی زبان و رمز آواز چگور نا امیدان را

بر آن شاخ بلند ای نغمه ساز باغ بی برگی

بمان تا بشنود از شور آوازت

درختانی که اینک در جوانه های خرد باغ در خوابند

بمان تا دشت های روشن آینه ها گل های جوباران

تمام نفرت و نفرین این ایام غارت را ز آواز تو دریابند

تو غمگین تر سرود حسرت و چاووش این ایام

تو بارانی ترین ابری که می گرید به باغ مزدک و زرتشت

تو عصیانی ترین خشمی که می جوشد ز جام و ساغر خیام

درین شب ها که گل از برگ و برگ از باد و ابر از خویش می ترسد

و پنهان می کند هر چشمه ای سر و سرودش را

درین آفاق ظلمانی چنین بیدار و دریاوار

تویی تنها که می خوانی

وحشت در شهر

2008-11-14T00:40:00.006+03:30

از هر میدانی در این شهر که بگذری نیروهای امنیتی سیاه جامه که با کلاه های کج و چهره های عبوس قرار است چند روزی مانور امنیتی آرامش اجتماعی بدهند همه جا را قرق کرده اند. قدرت نمایی عجیبی است.. از کنارشان که رد می شوی به خودت شک می کنی ! راستی دلیل حضور ارتش در یک کشور غیر از حفظ استقلال و حاکمیت ارضی مملکت در برابر تهدیدهای خارجی است؟ و پلیس در یک کشور مگر غیر از حفظ آرامش و نظم در جامعه کار دیگری هم دارد؟ پس چرا این همه نیرو در مقابل ما شهروندان صف کشیده اند و حضور خود را به رخمان می کشند .. سایه ی وحشت به وضوح در شهر گسترده شده و این انکار شدنی نیست .. پچ پچه ها همه جا هستند از شایعه ی خنثی کردن بمب در حوالی برج میلاد تا نزدیک شدن روز دانشجو و مانور قدرت پیش از انتخابات. پشت پرده چه می گذرد کسی نمی داند .. هر چه هست بی تردید وقتی حکومتی دست به قدرت نمایی در این ابعاد می زند که شهروندان را نه در کنار خود بلکه رو به روی خود بداند. آیا شهروندان تهرانی در مقابل حاکمیت هستند؟ آیا حضور روزانه ی 13 میلیون آدم گرفتار در تهران بزرگ که بیکاری اعتیاد و مصائب اقتصادی توان از کفشان ربوده تهدیدی بالقوه برای حاکمیت است؟

پشت پرده ی حضور گسترده و غریب نیروهای امنیتی هر چه هست فضای شهر را چنان دلگیر کرده که اگر مجبور نباشی محال است به بیرون رفتن از خانه تن بدهی! راستی برای این حضور عجیب و رعب آور در سطح خیابان ها چقدر برنامه ریزی شده؟ چقدر هزینه شده ؟ این هزینه ها از جیب بیت المال است برای ترساندن مردم .. تمام این ها نماد چیست؟

زبانم لال شود اگر گفته باشم میلیتاریزم.. اما کافی است به اتوپیایی که این جماعت به دنبال آن است فکر کنی تا واژه ها در ذهن جان بگیرند و جولان دهند: مانور امنیتی آرامش اجتماعی... دوربین های مدار بسته در سراسر خیابان ها ... امت واحد اسلامی ... حاکمیت یک دست و ایدئولوژیک ... التزام عملی به ولایت مطلقه فقیه ... گزینش نیروی انسانی متعهد و دلسوز نظام در ادارات و نهادها .. روزنامه هایی که باید یکی پس از دیگری به محاق توقیف بروند و رسانه هایی که تنها اجازه دارند زبان در ستایش قدرت بگشایند .. ملت سر به راه و فرمان بردار.. زبانم لال شود اگر گفته باشم توتالیتاریزم

نسیم شمال باز می خواند

دست مزن .. چشم! ببستم دو دست

راه مرو .. چشم! دوپایم شکست

حرف مزن .. قطع نمودم سخن

هیچ مگو .. چشم! ببستم دهن

هیچ نفهم این سخن عنوان مکن

خواهش بی فهمی انسان مکن

لال شوم کور شوم کر شوم

لیک محال است که من خر شوم

حالا که قوای دولتی در مانور دادن سنگ تمام گذاشته اند کاش مانوری هم برای تامین و برنامه ریزی مسائل معیشتی مردم که اقتصاد رو به فروپاشی این مملکت توان از کفشان ربوده داده می شد . کاش تیم های برنامه ریزی مدیریت بحران فزاینده ی اقتصادی در اتاق فکر دولت هم شکل می گرفت . مانور اقتصادی دولت البته در راه است که به احتمال قوی و به پیش بینی اقتصاد دانان نتایج آن را هم با تورم لجام گسیخته ای که طرح پیشنهادی تحول اقتصادی دولت احمدی نژاد در پی دارد خواهیم دید.

مردم آزاری تحت وب

2008-11-04T12:37:00.002+03:30

همکار محترم از در میاد تو و سلام و علیک کوتاهی و بعد می گه تو اورکات ادت کردم. می گم اشتباه می کنی من اورکات نیستم اصلن و اصولن تو اینطور مجامع و کلن وب 2 حضورم خیلی خیلی خیلی کمرنگه ! می گه نه بابا خود خودت رو اد کردم باز تاکید می کنم که من اورکات نیستم و می گه ثابت کردن این که هستی کاری نداره و به سرعت برق و باد پروفایل مربوطه رو باز می کنه و من در کمال تعجب و در حالی که به جای دوتا شونصد تا شاخ روی سرم داره سبز می شه عکس خودم رو می بینم با لینک همین وبلاگم رو ! وا میرم روی صندلی و پروفایل این آیدای بدلی رو با دقت می بینم! 63 نفر با بدل من توی اورکات دوست هستن. سه تا از عکسام که توی گوگل می شه به راحتی پیداشون کرد و عضو چند تا گروه هم هستم که عناوین گروه ها به علاقمندی ها و فعالیت های من خیلی نزدیک هستند و چهارتا ویدئو که اصلن به حال و هوا و روحیه ی من نزدیک نیستند! محسن چاوشی!! گلشیفته فراهانی !! خلاصه یک پروفایل عجیب و غریب از آیدای بدلی که من هم بهش دسترسی ندارم! این موضوع از دیروز فکرم رو مشغول کرده و این کسی که نمی دونم کی هست به مسیجی هم که فرستادم هنوز هیچ جوابی نداده.

این آدم که بدون تردید به مشکل اعصاب و روان دچاره با اسم من و با لینک وبلاگ من با آدم ها دوست می شه هر چند که مطلب ناجوری هم ننویسه اما این کار بدون تردید سوء استفاده از هویت یک فرد دیگه هست. قسمت جالبش این بود که توی دوستانی که اد شده بودند پروفایل تقلبی فرناز سیفی هم اد شده ! و نکته ی دیگه این که این فرد احمق پروفایل همکار من رو هم اد کرده یعنی این که از روابط کاری من هم اطلاع نسبی داره.

بی اخلاقی هایی که گاه و بیگاه توی دنیای مجازی دیده می شه واقعن آزار دهنده هستند. اینجا به همون نسبت که کسی مجبور نیست خودسانسوری کنه و جایی برای گفتن و شنیدن و تبادل نظر هست آدم های حقیر پشت نقاب هم هستند که مکانی برای تخلیه عقده ها و شرارت هاشون پیدا کردند. این مشکل برای کسی با هویت واقعی خودش بنویسه نمود بیشتری پیدا می کنه. من از مدت ها پیش به خاطر همین مسائل کامنت های وبلاگم رو غیر فعال کردم. تو مسنجر آنلاین نمی شم، تو وبلاگ کسی هم کامنت نمی گذارم و خلاصه سعی کردم دور خودم یه دیوار شیشه ای بکشم که از این مردم آزاری ها گزند کمتری بهم برسه اما دنیای مجازی هزار و یک ترفند برای بی اخلاقی در اختیار کسانی می گذاره که بخوان به حریم خصوصی آدم ها تعرض کنند.

ما آدم های واقعی هستیم با هویت واقعی و فضای سایبر از نظر من تنها ابزاری هست در خدمت دنیای حقیقی ما. با هجوم به دنیای مجازی خلق و خوی واقعی آدم ها اینجا جنبه های آشکارتری پیدا می کنه و قواعدی نانوشته هستند مرز بین اخلاق و بی اخلاقی رو کاملا مرئی می کنند. حریم خصوصی آدم ها در فضای مجازی حریم واقعی هست نه مجازی.. امنیت روانی آدم ها اینجا هم دستخوش هجوم هست و ارتباطات دنیای مجازی که مرزهای جغرافیایی رو پشت سر گذاشته گاهی وقت ها حریم خصوصی آدم ها رو هم نقض می کنه ! دیروز از این موضوع خیلی عصبانی بودم ولی امروز که بهش فکر می کنم می بینم چیزی جز حقارت پشت این اقدامات کثیف نیست و ضمن این که باید جلوی این طور سوء استفاده ها رو به سرعت گرفت اما اونقدر بی ارزش هست که نباید بهش بیش از حد بها داد.

پی نوشت

وب سایت تغییر برای برابری کاندیدای ویژه ی گزارشگران بدون مرز در مسابقه ی بین المللی دویچه وله هست . وب سایت تغییر برای برابری تا به حال 16 بار فیلتر شده و چهار نفر از یاران کمپینی ما هم به خاطر نوشته هاشون در سایت تغییر و زنستان چند وقت پیش از طرف دادگاه به 6 ماه حبس تعزیری محکوم شدند.

برای رای دادن هم اکنون به یاری سبزتان نیازمندیم :) اینجا می تونید به سایت تغییر برای برابری رای بدین

هوای حوصله برفی ست

2008-11-02T10:54:00.000+03:30

بالاخره اولین برف زمستونی روی کوه های شمال تهران نشست و سفیدیش رو به رخ برگایی که هنوز سبز سبز هستند کشید.. چقدر دلم می خواست برم اون بالا میون برفا.. روزهای بد بی حوصلگی هستند این روزها و البته چه می کنه این صدای افسانه رثایی و ساز علیزاده.. ای همه گلهای از سرما کبود خنده هاتان را که از لب ها ربود؟ چند روز پیش پویان پیشم بود و مثل همیشه بودنش بهانه ی خوبی بود برای بیرون رفتن. عاشق فیلمه و همیشه اطلاعات دست اول از آخرین فیلم های روز در حد باورنکردنی داره .. گاهی وقت ها به دنیاش حسودیم می شه به رویاهای شفاف و زیباش که مثل رویاهای مامانش رنگ پریده و یاس آلود نیستند.. به بهانه ی فیلم هایی که می خواست منو کشوند بیرون از خونه و چشم به هم زدنی سر از شهر کتاب درآوردیم. اون با فیلم ها مشغول شد و من میون کتابا حسابی چرخیدم. کتابی از اکبر اکسیر رو دیدم که روش نوشته بود برگزیده ی کتاب سال حوزه هنری منتخب کتاب سال جمهوری اسلامی.. راستش همین دو خط چنان موج منفی بهم داد که رغبت نکردم ورق بزنم اما آقایی که اونجا نشسته بود شدیدا توصیه کرد که برش دارم و اطمینان داد که پشیمون نمی شم.

تقریبن تمام شعرهای کتاب مثل همین یکی هستند که پشت جلدش زده بود
بهزیستی نوشته بود
شیر مادر، مهر مادر ، جانشین ندارد
شیر مادر نخورده ، مهر مادر پرداخت شد
پدر یک گاو خرید
و من بزرگ شدم
اما هیچ کس حقیقت مرا، نشناخت
جز معلم عزیز ریاضی ام
که همیشه می گفت
گوساله بتمرگ

بقیه شعرها هم در همین حوالی طنز تلخ می پلکند که در بیشتر قطعه ها تلخی به طنز می چربه. مثل این یکی که اسمش گالوانیزه است

شاعران دروغ می گویند
باران اصلا شاعرانه نیست
آنها هی تبلیغ می کنند زیر باران برویم
و خود مثل گربه ، کنار شومینه می خوابند
دو هفته است بستری هستم
این باران لعنتی ، شعرم را آبکی کرده
اگر به شمال می آیید به جای دفتر شعر
چتر و پنکه و پشه بند بیاورید
و کمی سوژه برای تابلو های اتاق خالی
اینجا قورباغه هم زنگ می زند

شعرهای اکبر اکسیر بهانه ی خوبی بود که با پویان کلی بخندیم اما امروز هر چی می خونم از هیچ کدام از این شعرها خنده م نمی گیره.. اشکال از حال و حوصله ی منه یا شعرهای اکبر که اکسیر نیست؟ اما این یکی شعرش خیلی بهم چسبید

قلبم صدای سگ می دهد

از تنگی دریچه

گربه ای ناگهان جست می زند

من می ترسم

و هر 8 ساعت

یک عدد پروپرانولول 40 گم می شود

2008-10-31T09:51:00.002+03:30

این خبر قابل توجه کسانی که با خوش خیالی تمام لغو و توقف اعدام کودکان در ایران را باور کرده و با هیاهوی بسیار از این ماجرا نوشتند!
صبح هشتم آبانماه ، غلامرضا . ح ، جوان 19 ساله اي كه در سال 85 فردي را با ضربات چاقو به قتل رسانده بود به دار مجازات آويخته شد.

بله اصل ماجرا همین است که برای خواباندن سر وصداهای بین المللی و ظاهر سازی از تریبون های مقامات رسمی دولت اعلام می شود که اعدام کودکان بر اساس بخشنامه ی رییس قوه قضائیه متوقف شد و قضات محترم همین دادگستری تحت امر ایشان کودکانی که در انتظار حکم اعدام هستند را با عبور از مرز 18 سالگی به پای چوبه ی دار می فرستند.

بخشنامه چاره درد نیست قانون باید عوض شود و در این میان آنچه البته به جایی نرسد فریاد است

ناب ترین کلام پدرانه برای دختری در بند

2008-10-24T04:25:00.006+03:30

کاش عشا می توانست این سطور را بخواند .. کاش این سطور را کسی به او می رساند که بخواند و تردید ندارم این روزهای پر از پرسش و اضطراب و رنج میان آن چهار دیواری را سبکبارتر می گذراند.. برای رنج های زنی برابر خواه که در بند است چه پاداشی عظیم تر از این حمایت و عشق والای پدری که می شود به شانه هایش تکیه کرد و آسود.. می شود به او تکیه کرد و پرشور تر ادامه داد

سر احترام فرود می آورم در برابر این حس ناب پدرانه

نامه ی پدر عشا برای دختر در بندش

بغض در گلو شکسته ات با هق هق گریه‌هایت از پشت تلفن، گرچه سیلابی را از چشمانم سرازیر کرد،اما اشک شوقی بود از اینکه عشای کوچکم را بسان پهلوانی گرز آفرین و قهرمانی بی‌ همتا محصور در حصاری استوار و پرجمعیت از دوران گذشته بجامانده می‌‌دیدم،چنان توانی‌ به من بخشید که خود را جوانی‌ بس نیرومند پنداشتم.

این شیرزن که اکنون در قفس به غرش نشسته ، سمفونی بزرگی‌ را می نوازد که عالمی را به رقص خواهد آورد و من را چون فرشته‌ای سبکبال در آسمان آرزوهایم به اوج خواهد برد.

به امید رهایی هر چه زودتر تو

پدر نگرانت

بانک توسعه صادرات و تحریم آمریکا

2008-10-22T20:59:00.006+03:30

وزارت خزانه داری آمریکا بانک توسعه صادرات ایران را تحریم کرد.

از برنامه های تحریم علیه ایران هیچوقت حس خوبی نداشتم اما این تحریم نمی دونم چرا اینقدر به دلم چسبید!! فکر کنم آه من دامنشون رو گرفت! کم کم دارم سر در میارم که چرا نباید امثال من در اون فضا کار می کردند آقایان برج نشین بانک توسعه صادرات. دارم به دارائی های ملت ایران فکر می کنم که حالا در آمریکا بلوکه شدند و از این بابت واقعن تاسف می خورم. بودجه های کلانی به این بانک از طرف دولت تزریق می شد که آخرین موردش کمک 5 میلیارد دلاری دولت به این بانک به منظور توسعه صادرات غیر نفتی بود و خبرش در وبسایت خود بانک توسعه منتشر شده.

خبر شهاب نیوز : به گزارش خبرنگار شهاب‌نیوز به نقل از آسوشیتدپرس، وزارت دارائى آمريكا روز چهارشنبه با انتشار بیانیه‌ای اعلام كرد كه بانك توسعه صادرات ايران را تحريم کرده است. این بیانیه تاکید می‌کند که حساب‌هاى بانكى و دارائى‌هاى احتمالی «بانك توسعه صادرات» ایران در آمريكا بلوکه خواهد شد و شرکت‌ها و شهروندان آمريكای حق هیچ گونه معامله یا همکاری با این بانک را ندارند.

از دانشگاه نورتریج کالیفرنیا تا بند 209

2008-10-19T18:27:00.012+03:30

اولین تصویری که باشنیدن نام عشا در ذهنم خودنمایی می کنه همین لبخند و صمیمیتی هست که در نگاهش موج می زنه .. همراهی گرمش با دوستان کمپینی در این مدت که مهمان ایران بود مثال زدنی بود. اولین بار که عشا رو دیدم روزی بود که دادگاه خودم برگزار شد و به من اینطور معرفی شد:"یکی از بچه های کمپین کالیفرنیا که برای تحقیق در مورد پایان نامه اش به ایران اومده." دغدغه های مشترک و نام کمپین همیشه بهانه ی ساده و خوبی هست که حضور هر فرد تازه در جمع ما رو تبدیل به حضوری صمیمانه می کنه و حضور همدلانه ی عشا در جمع بچه های کمپین تهران در این مدت حس خوبی به ما می داد.

تلاش بیهوده ای می کنم که برای یک لحظه خودم رو به جای مادر و پدر عشا بگذارم که با چه اضطرابی این روزها و شب های بی خبری از عزیزشون رو سر می کنند و با شروع هر روز تلاششون برای گرفتن توضیح کوتاهی در مورد اتهامی که به دخترشون وارد شده از دادگاه انقلاب بی نتیجه می مونه. اما همون روال همیشگی که در حال بازپرسی هستند و باز هم هیچ مقامی پاسخ گو نخواهد بود تا این روزهای پر از انتظار و التهاب طی بشن و دست کم توضیحی داده بشه که چرا و به چه دلیلی و یا ارتکاب به چه جرمی عشا باید در زندان اوین باشه. حداقلی ترین حقی که بر اساس قانون همین مملکت بی سر و سامان باید در اختیار عشا قرار بگیره حق ملاقات با خانواده و وکیلش هست در حالی در این مدت بیش از چند تماس خیلی کوتاه نداشته.

کمپینی های زیادی در دو سال اخیر بازداشت شدند. به شنیدن نام اوین تقریبا عادت کردیم که هر از گاهی یکی از بچه ها برای یک تور تحقیقاتی زنان سر از اوین در میاره .. اوایل که بند عمومی بعد بند مالی و بعد از یه مدت نگهداری موقت در بازداشتگاه نمور و کثیف وزرا و حالا عشای عزیز ما که مستقیم بدون هیچ توضیحی به خود و یا خانواده ش منتقل می شه به بند 209 اوین!

دوستانمون در کمپین کالیفرنیا با استادهای دانشگاه عشا مصاحبه کردند + و + نکته ی جالب در این مصاحبه ها تعجب استادان عشا از نحوه بازداشت او بود که یک بار دیگه به من یادآوری کرد حقوق ما زنان در ایران با حقوق زنان در سایر کشورهای این کره ی خاکی چقدر متفاوته!

شیوه های برخوردشون انگار عوض شده اما حکایت همان حکایت قدیمی مقابله با زنانی هست که برابری طبیعی ترین و اولین خواسته شون هست ولی هر روز باید نیروی بیشتری رو صرف مقاومت و عبور از سدهای عجیب و غریب کنند. تلاش برای مطالبه کردن سهم برابری خواهانه از عرصه ی عمومی اگر بهانه ای بود برای این که این فضا رو از برابری خواهان دریغ کنند حالا کار به تعرض به عرصه ی خصوصی و خانه ها کشیده . این بازداشت نامتعارف و عجیب باعث نگرانی همه شده و برای هر کدوم از ما که شنیدیم باور کردنی نبود: تعقیب در اتوبان و توقف ماشینی که مرتکب خلاف رانندگی هم نشده بعد بازرسی منزل با حکمی که از پیش در جیب ماموران امنیتی بوده و در نهایت ضبط و توقیف کامپیوتر و فیلم هایی که برای پروژه ی پایان نامه دانشگاهش گرفته بود.

نوشته ی زیبای عشا از مراسم مهرگان سال گذشته در کالیفرنیا: میان ماه من تا ماه گردن

تغییر برای برابری - عشا مومنی از فعالان کمپین یک میلیون امضا بازداشت شد. عشا مومنی عکاس، دانشجو، فعال جنبش زنان و از اعضای کمپین کالیفرنیاست. او روز چهارشنبه 24 مهر در بزرگراه مدرس توسط پلیس نامحسوس بزرگراه بازداشت شد. بازداشت عشا با شیوه غیرمتعارف و غیر قانونی صورت گرفته است. دلیل بازداشت او سبقت غیرمجاز اعلام می شود در حالی که بعد از بازداشت او را به بند 209 زندان اوین، منتقل می کنند.

توقف اعدام کودکان : بخشنامه چاره ی درد نیست

2008-10-18T12:20:00.011+03:30

خبر بخشنامه ی اخیر رئیس قوه قضائیه در مورد توقف مجازات اعدام کودکان در ایران و تبدیل مجازات اعدام به حبس ابد رو همه شنیدیم.
با وجود این که دوست دارم و از صمیم قلب آرزو می کنم این اتفاق واقعن بیفته اما باز هم این بدبینی لاعلاج دست از سرم بر نمی داره ! به هر حال من چندان خوش بین نیستم از بس که رو دست خوردیم از این بخشنامه ها. برای یه بخشنامه ی اداری که معلوم هم نیست قابلیت اجراییش در مقابل استقلال قاضی چقدر باشه سروصدای زیادی شد اما تا وقتی که این بخشنامه طبق درخواست مقامات حقوق بشری به صورت قانون در نیاد نمیشه به ضمانت و قطعیت اجرای اون امیدی داشت.

یادمون نرفته که بخشنامه سال 81 رئیس قوه قضائیه در مورد منع اجرای مجازات سنگسار هم جزو همین بخشنامه ها بود اما قاضی به صورت خودسرانه و کاملا قانونی اجراش کرد. چند وقت پیش از فردی که در جریان ماجرای سنگسار جعفر کیانی در تاکستان بود و هنوز هم با دادگستری تاکستان و قزوین مرتبط هست از سرنوشت تخلف اداری قاضی اسحابی پرسیدم و در کمال تعجب شنیدم که قاضی مربوطه ترفیع هم گرفته و همچنان به ترکتازی در صدور حکم مشغول هستند!

خلاء های قانونی یک بخش عمده ی اجرای مجازات اعدام برای کودکان در ایران هست اما روی دیگه ی سکه فرهنگ مردمی هست که وقتی درچنین شرایطی قرار می گیرند تنها راه آرام کردن خودشون رو گرفتن انتقام و دیدن قاتل روی چوبه ی دار می دونن. و یا این که برای بخشیدن و گذشتن از خون مبالغ هنگفتی رو مطالبه می کنند. این مساله ی ساده ای نیست و تا وقتی این فرهنگ درست نشه کار زیربنایی در این مورد انجام نشده، هر چند که به دلیل زمان بر بودن پروسه ی فرهنگ سازی تنها راه گره گشا در شرایط فعلی که طبق آمار مقامات بین المللی 130 کودک زیر حکم هستند شاید اصلاح قانون باشه .

به عنوان یک ایرانی از این که کشورم در اعدام کودکان در دنیا صدر نشین هست ابراز انزجار می کنم! اما این ماجرای صدور بخشنامه بیشتر از اون که یک رفتار صادقانه از دستگاه قضایی باشه به نظرم یک برخورد کاملا سیاسی و محافظه کارانه در مقابل مراجع بین المللی هست که سرو صدای این آبروریزی رو کمتر کنند! مگر نه این که حکم استیذان کودکان بدبختی که در چند سال اخیر اعدام شدند رو خود رئیس قوه قضائیه امضا کرده؟ چطور شد که همزمان با درخواست دیده بان حقوق بشر از سازمان ملل و به دنبال نشست و مذاکرات سه روزه دولت‌های عضو سازمان ملل متحد درباره حقوق کودکان که در برگزار شد یاد اعدام کودکان افتادند؟

تکمیلی و مرتبط

معاون قضایی دادستان کل کشور در خصوص اجرای مجازات قصاص نفس افراد زیر 18 سال گفت: اصل قصاص حد حکومت نیست بلکه حد خصوصی است که مقررات شرعی و قانونی این حق را به اولیای دم داده است .
وی افزود: در صورت ایراد صدمه بدنی و نقص عضو نیز جبران ان حد و حق خصوصی و از اختیار نظام خارج است اما سیاست قوه قضاییه این است که اجرای احکام قصاص نفس را به تاخیر بیندازد و از طریق ابزارهای مانند شورای حل اختلاف و کمیته صلح و سازش بتواند رضایت اولیای دم را جلب کند.

کاملن بی ربط

از مچ گیری متنفرم ! بهتر نیست آدم ها به جای این که صبر کنند که یکی یک کار مثلن اشتباه رو تا آخر انجام بده و درنهایت متهمش کنند و به اصطلاح مچش رو بگیرند رفتار متمدنانه تری در پیش بگیرند و با حسن نیت نظر و انتقادشون رو مطرح کنند تا از هزار و یک سوء تفاهم احتمالی جلوگیری بشه؟ این جور به اصطلاح مچ گیری ها رو نوعی شارلاتانیسم رذیلانه و ضد اخلاق می دونم که متاسفانه این روزها زیاد شاهدش هستیم. به همه حکم های ناعادلانه ی دنیا عین آب خوردن معترض می شیم و دست کم حقوق متهم رو برای دفاع از خودش اولین و طبیعی ترین حق می دونیم اما این فرصت رو به سادگی از نزدیک ترین دوستمون دریغ می کنیم و بدون این که حرف هاش رو بشنویم حکمش رو هم صادر می کنیم!

چند روزی هست که این دلشوره ی لعنتی رو هیچ دارویی تسکین نداده! تو دلم رخت که نه لحاف کرسی می شورن انگار! کاش فقط یه حس ساده باشه !

اتحاد بر ضد ایران هسته ای

2008-10-14T19:22:00.004+03:30

وب سایت اتحاد بر علیه ایران هسته ای

نیروگاه بوشهر هم در حال راه اندازی نهایی است ..

این که صلح آمیز هست یا نیست شرح اش خیلی جاها هست اما این تصویر دل هر ایرانی را به درد می آورد

من و اسفندیار و دلم.. سه تایی

2008-10-09T21:55:00.007+03:30

امروز بعد یه هفته خونه نشینی و زمینگیر بودن قصد کردم دست دلم رو بگیرم و ببرمش گردش. اسفندیار رو بر می دارم و اول می برمش چند جرعه بنزین می دم گلویی تر کنه و بعدش سه تایی می ریم بیرون. من و اسفندیار و دلم! دکتر گفت یه مدت نباید رانندگی کنم اما خوب نیست آدم خیلی به حرف این دکترا گوش کنه.. اگه دست اونا باشه زندگی خیلی خیلی پاستوریزه می شه و بی مزه!

گفتم اسفندیار یاد یه خاطره افتادم .. مرداد ماه بود که به این لقب مفتخر شد. لقب نچسب و مردونه ایه اما خب به احترام کسی که این اسم رو روش گذاشت منم عوضش نکردم و از همون وقت این پراید نوک مدادی شد جناب اسفندیار! گرگان بودیم ساعت 11 همون شبی که خسوف شد. چندم مرداد رو یادم نیست! هیچ حافظه ی خوبی برای به خاطر سپردن تاریخ ندارم. سه روز تمام رانندگی کرده بودم از تهران به رشت و از رشت تا گرگان حسابی هم خسته بودم. اما دوستی که مهمونش بودیم گفت می برمتون زیارت که خستگیتون در بیاد! خندیدم که بابا بی خیال این همه راه اومدیم بریم زیارت؟ اونم این وقت شب؟ گفت پشیمون نمی شی. از مسیری که راهنمایی می کرد روندم تا رسیدیم به یه جاده جنگلی کوهستانی. شیشه های ماشین رو کشیده بودیم پایین و خنکا که نه سرمای بی نظیرش می دوید زیر پوست تن و صورتمون. موسیقی و خود زندگی.. لا به لای یه جاده ی خاکی باریک تو کوه و جنگل و البته خطرناک طوری که مجبور بودم آهسته ی آهسته حرکت کنم..پرسیدم جاده خرابه خیلی دیگه مونده ؟! گفت اینجا هنوز خوبه به جاهای سخت تر می رسیم .. و رسیدیم به یه جاده سنگلاخی با شیب بی نهایت زیاد. بچه ها می خندیدن و انرژی می دادن که این پیچ رو هم رد کنی می رسی به یه پیچ دیگه که بعدش یه پیچ تند دیگه س! چیزی نمونده و اگه این ماشین تا اون بالا بکشه بیاد مفتخرش می کنیم به لقب اسفندیار و من نپرسیدم چرا اسفندیار! و اسفندیار من از رو نرفت و له له زنان ما رو رسوند تا اواسط دامنه کوه و جنگل . هر چند که وقتی از اون سفر برگشتم مریض شد طفلکی سرسیلندر سوزوند و کلی خرج دوا درمونش شد

زیارت ده کوچکی بود میون کوه های جنگلی و قرار بود بریم ویلای خاله ی میزبان گرامی.. یک نفرشون رو هم نمی شناختم اما صمیمی و خونگرم بودند و ساعت 12 شب با روی باز از ما استقبال کردند. رفتیم تو تراس ویلا جایی که تمام کوه و جنگل زیر پا و جلوی چشم بود. آسمون چسبیده بود به قله ی کوه و دست رو که دراز می کردی انگار مهتاب خانوم می نشست کف دست آدم. هر چی دلت می خواست می تونستی ستاره بکنی از آسمون.. ماه کم کم داشت می گرفت و هوا سردتر و سردتر می شد. دلم اما نمی خواست برگردم پایین و چه زیارتی بود..
.. هنوز هم فکر می کنم زندگی همونجاست فقط و فقط. با خودم می گفتم زیاده خواهیه که آدم اینجا یه آلونک داشته باشه و زندگی کنه؟حالا باز دلم هوای زیارت کرده اما فعلن که نطلبیده .. می رم که میون برگای پاییزی حسابی خودمو رنگی کنم .. خیلی وقته یخ زدم انگار می رم که خورشید خانوم اگه زورش رسید این یخ ها رو آب کنه .. من و اسفندیار و دلم سه تایی..

سهم کودکان ایرانی از زندگی شایسته

2008-10-07T16:24:00.013+03:30

روز جهانی کودک می رسد و از هر طرف نوشته ای، ایمیلی یا فیلمی منتشر می شود که یادآوری کند ما در کشوری زندگی می کنیم که تمام پیمان نامه های بین المللی در مورد کودکان را پذیرفتیم اما از جایی که حق در این مملکت هرگز به رسمیت شناخته نشده و تنها از راه جنگیدن و با چنگ و دندان دست یافتنی خواهد بود، همچنان از تمام معیار های زندگی شایسته برای کودکان به دوریم. حقوق کودک هم بی تردید از همین مقولات است و تردیدی نیست که با شنیدن شعار" زندگی شایسته برای کودکان" باید دمی درنگ کنیم که ما برای تحقق این رویا چه کرده ایم و می کنیم؟ فراموش نکنیم که معیارهای آموزشی و نیازهای اولیه کودکان به خصوص در سالهای نخست کودکی در کشور ما از استانداردهای بین المللی فاصله ی زیادی دارند و فاجعه بار تر این که جان کودکان زیادی در همین مرز و بوم در معرض خطر قرار دارد. نبودن رویه یکسان در پیچ و خم قوانین کیفری و ابهامات قانون مدنی و عدم التزام کافی به پیمان نامه های جهانی که بر اساس تعهدات بین المللی دولت ملزم به رعایت آنها هست کودکان زیادی را به آستانه ی مرگ هدایت می کند. شاید روز جهانی کودک بهانه ای کوچک باشد که به خاطر بیاوریم تنها به دلیل همین ابهام ها و منطبق نبودن سن مسئولیت کیفری با سن بلوغ شرعی در دو سال گذشته کودکان زیادی را دیدیم که زیر 18 سال حکم اعدام دریافت کردند و پس از 18 سالگی به دار آویخته شدند.

از دست ندهید:

جش تولدهایی که آنها را به مرگ نزدیکتر می کند : کانون زنان ایرانی

تعيين سن بلوغ، مهمترين مسئله حقوق كودكان از مهرداد عزیز
و
ویژه نامه کمیته گزارشگران حقوق بشر به مناسبت روز جهانی کودک

محمد مصطفایی وکیل دادگستری :

یک روز پس از روز جهانی کودک محمدرضا حدادی به اتهام ارتکاب جرم در 15 سالگی اعدام خواهد شد

و سهم محمدرضا از امروز، روز جهانی کودک، وحشت از سایه ی طناب داری است که فردا بالای سرش خواهد بود. محمدرضا حدادی که متولد 27 اسفند 66 است و در 15 سالگی مرتکب قتل شده فردا در زندان عادل آباد شیراز اعدام خواهد شد.

البته در این میان نقش بستن کمربند ایمنی برای کودکان فراموش نشود!

تردیدی نیست که طرح یونیسف در خصوص اطلاع رسانی در زمینه ی ایمنی رفت و آمد و کاهش مرگ و میر کودکان در اثر تصادفات اهمیت ویژه ای دارد اما در این میان کاش اولویتی هم برای نجات جان کودکانی که زیر 18 سال از دستگاه قضایی حکم اعدام دریافت می کنند و بعد از 18 سالگی اعدام می شوند در نظر گرفته می شد.

پیام مهتاب کرامتی، سفیر صلح و حسن نیت یونیسف به مناسبت روز کودک البته بسیار دلنشین بود اما کاش سازمان یونیسف در ایران و سفیر محترم صلح و حسن نیت آن پیامی برای کودکانی که کفش هم به پا ندارند، چه برسد به ماشینی که در آن نیاز به بستن کمربند ایمنی باشد، می فرستادند. از انصاف دور نمی شوم البته و به خاطر می آورم که شبی که قرار بود سینا پایمرد در زندان اوین به دار آویخته شود مهتاب کرامتی هم یکی از کسانی بود که برای نجات جان سینا خود را به اوین رسانده بود. اما راستی خطوط قرمز رعایت و یا عدم رعایت حقوق کودکان در اقدامات و طرح های سازمان های بین المللی مثل یونیسف در ایران بر چه مبنایی تعیین می شوند؟

پی نوشت: اجراي حکم اعدام محمدرضا متوقف شد

تغییر برای برابری از دو روز پیش برای شانزدهمین بار فیلتر شده .

سایت تغییر را در این آدرس بدون فیلتر ببینید: http://change4equality.org

درد مهمان ناخوانده ی این روزها

2008-10-04T23:26:00.009+03:30

چند وقتی بود که شدیدا نیاز به آرامش مطلق داشتم .. مثلن یک سفر که هیچ کدام از فکر و خیالات روزمره را توشه ی راه نکنم و به هیچ کار نیمه تمامی فکر نکنم وبه هیچ دغدغه ای هم.. و حالا یک هفته استراحت مطلق نصیبم شده! با شیوه ای که در پیش گرفته بودم البته قابل پیش بینی هم بود. نشستن های مداوم پشت میز و پای کامپیوتر و به احتمال زیاد جا به جا کردن کارتن های کتاب که کار دستم داد. تقریبا دو روز است که از درد کمر خانه نشین شده ام خم و راست شدن برایم دشوار ترین کار دنیاست. دسترسی به دنیای مجازی هم برایم مشکل و تقریبن غیر ممکن شده .

از دکتر رفتن همیشه گریزان بوده ام و امروز وادار شدم بروم. آنهم با تحکم مهربانانه ی دوستی که لباس هایم را تنم می کند و هیچ بهانه ای را هم نمی شنود. نتیجه اش می شود اینها: رانندگی ممنوع . نشستن ممنوع بیرون رفتن از خانه ممنوع و فقط و فقط استراحت. بعلاوه ی کلی مسکن های رنگارنگ با اشکال متنوع از قرص و آمپول و غیره برای تسکین دردی که انگار سر آرام شدن ندارد.

با اجرای این دستورات پزشکی احتمالن دیوانه می شوم اما اختیار دست خودم هم نیست. توان حرکت کردن و حتا آرامشی برای خوابیدن نیست. دردی به سماجت یک مگس مزاحم. می خواهم اما نمی توانم این توفیق اجباری را به فال نیک بگیرم این مگس سمج لعنتی نمی گذارد! انرژی که بیکار ماندن از من می گیرد هزاربار بیشتر از انرژی است که در کار کردن صرف می کنم.

هزار کار نیمه تمام دارم که همیشه می مانند تا سر فرصت انجام شوند و بعد تبدیل می شوند به کابوسی که مدام همراهم هست و کوتاه ترین فرصت ها برای استراحت کردنم را با استرسی عجیب عجین می کند. با این توفیق اجباری یک هفته ای اما این کابوس انگار حضور پر رنگ تری دارد.

صدای همیشه مهربان و نگران مادر با همان ته لهجه ی کردی می پیچد که می گوید آخر کار خودت را کردی؟ قدر سلامتی ات را نمی دانی دختر از پا می افتی!

و بعد از چند روز استراحت مطلق

حدس می زدم تحملش خیلی خیلی سخت باشه و هست .. بی حوصلگی و خستگی مدام از این دراز کشیدن به تخت پشت. کتاب می خونم و موسیقی گوش می دم اما دلم پر می کشه که برم بیرون هزار ساعت پیاده روی کنم.. تنها امیدوارم این روزها و ساعت های باقی مونده زودتر بگذرن.. کتاب در زمانه ی پروانه ها از خولیا آلوارز رو خوندم .. کتاب خوبی که می شه لا به لای خطوط و صفحات اش ، پا به پای خواهران میرابال دهه های خشونت و کشتار دیکتاتوری تروخیو در جمهوری دومینیکن رو تجربه کرد.. هر چند که به نظر من سایه ی خفقان این دیکتاتوری رو یوسا در کتاب "سور بز" هنرمندانه تر ترسیم کرده بود.

خواهران میرابال یا پروانه ها بعدها تبدیل به نماد مقاومت و مبارزه شدند و نهایتا سالروز کشتار اونها یعنی 25 نوامبر 1960 از سال 1991 در سراسر جهان به نام روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان نامگذاری شد.

.. بقیه ما "زنان سیاسی" را در سلولی انداختند که بزرگ تر از اتاق پذیرایی و اتاق نشیمن مامان در مجموع بود. اما شوک واقعی وقتی بود که فهمیدیم شانزده هم سلولی دیگرمان چه کسانی اند: "غیر سیاسی ها" فاحشه، دزد، قاتل و درست همین ها بودند که به ما اعتماد کردند.. این جا همیشه از این اتفاق ها می افتد. هر روز و هر شب دست کم یک نفر کنترل اش را از دست می دهد و شروع می کند به فریاد زدن یا هق هق کردن یا ناله و زاری. مینروا می گوید بهتر است آدم خودش را راحت بگذارد اما هرگز خودش این کار را نکرده . راه دیگر این است که یخ بشوی و هرگز نشان ندهی چه احساسی داری و از فکر هایت حرف نزنی.. بعد یک روز از این جا بیرون می روی . آزاد آزاد اما تازه کشف می کنی قفل شده یی و کلیدش را جایی در اعماق قلب ات انداختی که نمی شود بیرون اش آورد..

قفسی سبز به نام پارک زنان

2008-09-29T14:34:00.010+03:30

یک بار بیشتر به پارک زنان نرفتم. دلم هیچوقت نخواست که دوباره پا به آن قفس سبز بگذارم. همان یک بار هم تنها حس کنجکاوی ام مرا کشاند و قراری که با دوستانم داشتم. همان شب این مطلب را نوشتم که میان مطالب منتشر نشده ی دیگرم گمش کرده بودم تا این که چند روز قبل خبر انتشار فیلم غیر مجازی از این پارک را خواندم. این همه حرص برای دیدن فیلمی از زنانی بدون حجاب مرسوم و تنها در حال ورزش کردن و قدم زدن! به هر حال این هم روایت من است از آن قفس سبز که تنها یک بار دیدمش:

قرار را می گذاریم و من کمی زودتر می رسم . کنجکاوانه سرک می کشم به هر گوشه و کنار که فضا دستم بیاید . دم در هیچ گونه کنترلی نیست و تنها دو پلیس پارک که با مانتو و مقنعه سورمه ای نشسته اند. پارک نسبتا شلوغ است و جلوتر که می روم زنان بدون روسری و با مانتو و بعد بی روسری بی مانتو و آنطرف زنانی با موهای آراسته و تاپ و شلوارک ، سوار بر دوچرخه ، زنانی با لباس گرمکن و لمیده روی چمن های پارک . بیشتر پیاده روی می کنند یا ورزش.
کمی فالگوش می ایستم ببینم زنانی که به پارک می آیند این حال و هوا را چطور تفسیر می کنند:
اولی چهل و چند ساله می نماید و اندام لاغر و کشیده ای دارد. تند راه می رود و به زنی که همراهش است می گوید عادت هر روزه ام شده که بیایم اینجا . روزهایی که نیست یک چیزی کم دارم.
زن دیگری که سن و سال نسبتا بالایی دارد، با مانتو و روسری پیاده روی می کند به دوستی که همراهش راه می رود می گوید هر کاری می کنم نمی توانم این لامصب را بردارم . عادت کرده ام و انگار معذب می شوم . می گوید ای بابا اینجا که دیگر همه زن هستند چرا اینقدر معذبی . درش بیار و بگذار پوست سرت هوا بخورد.
گرم است اما شیرهای آب خشک خشک هستند و بوفه ای که کمی آنطرف تر است بطری های آب معدنی گرم را می فروشد . سیصد تومان می دهم و گلویی تر می کنم با آبی که نسبتا داغ است.
از دوستانم خبری نیست. یک ساعتی می نشینم در خلوت ترین جای پارک و کتاب می خوانم. حس خوبی است . هوایی که اینقدر در کوچه و خیابان از ما دریغ می شود تا مردها ایمانشان را از دست ندهند و مرتکب گناه نشوند! اگر از ایجاد چنین فضایی تفریح زنان است معلوم نیست این تلویزیون بزرگ وسط پارک با آن مجری مرد و صدایی که معلوم نیست چه می گوید این وسط پارک چه می کند. تلفن زنگ می زند و به جمع دوستانم می پیوندم. می پرسند چطور است به نظرت می گویم قفس قشنگی است . ویترین قشنگی از آن چه که واقعا باید باشیم و نمی توانیم. همه زن ها در همه جای دنیا در پارک ها بدون روسری می دوند و راه می روند و ورزش می کنند و تفریح می کنند بدون این که نگران نگاه مردان باشند. ما در قفس هم که آزاد باشیم و بدون پوشش بعضی هایمان آنقدر به این چادر چارچوق عادت کرده ایم که مثل آن بنده خدا می گوییم معذب می شوم. از ما دریغ می شود تا مردان آزاد باشند و مردانی که با خلاقیت تمام از زیر سیاه ترین چادر های دنیا هم می توانند برهنه تصورت کنند. راستی تصور کردن گناه نیست؟
ساعت حدود هشت و نیم است و هوای خنکی که بازوها و موهای برهنه ی ما را می نوازد . دلمان نمی خواهد برویم بیرون اما پلیس زن می آید و فریاد می زند که آقایان الان می آیند حجاب بگیرید. از قرار آقایانی که قرار است بیایند مسئولان تاسیسات پارک هستند. بعضی ها اعتراض می کنند و بعضی ها هم بی اعتنا همچنان نشسته اند که یک ماشین سفید با چند مرد و یک موتور سوار می رسند وسط پارک . رفتگر ها می آیند و شروع می کنند به جمع کردن زباله هایی که اینجا و آنجا وسط چمن ها ریخته شده.
مردی که بیسیم به دست دارد با داد و فریاد و اعتراض کنان با تلفن صحبت می کند و می گوید قرار بوده ما نیم ساعت پیش اینجا باشیم و هنوز اینجا خبری نیست. شما بیاید ببینید زن ها با چه وضعی نشسته اند. هیچ کسی هم با اینها برخورد نمی کند و خلاصه داد و بیداد راه می اندازد و مسئول چادری پارک با خونسردی تمام می گوید ما که نمی توانیم با خانم ها برخورد کنیم. شما باید کمی صبر داشته باشید. بحث در گرفته است . ما جلوتر می رویم . اول گوش می دهیم وبعد وارد گفتگو می شویم.
به مردی که مسئول است می گوییم حالا هم که یک فضای کوچک را در اختیار زنان گذاشته اید باداد و بیداد و توهین وارد می شوید . خب شما باید وقتتان را تنظیم کنید. مثلا صبح خیلی زود بیایید و کارهای تاسیساتتان را انجام بدهید .
می گوید خانم نمی شود اینجا باید آبیاری بشود. اینجا یک پارک جنگلی است که نگهداری اش زحمت دارد اگر به حال خودش رهایش کنیم از بین می رود و همین فضا را هم نخواهید داشت. می گوییم خب کارکنان اینجا از خدمات تا انتظامات باید زن باشند . زنانی که باید آموزش دیده باشند برای آبیاری و بقیه کارهایی که هست. می گوید خانم نمی شود. این کارها مردانه است و زن ها نمی توانند. سه چهارم پارک دست ما است و یک چهارم دست خانم ها . آمده ام می بینم آبیاری نشده می گویم چرا می گوید مچ دستم شکست . نمی شود این همه جا را آبیاری کرد. این شلنگ ها سنگین هستند و خلاصه نمی توانند کار کنند . کارها می ماند و اگر ما انجام ندهیم پارک از بین می رود. قابلمه داغ می گذارند روی چمن . نشانتان می دهم که جایش را ببینید گرد گرد چمن ها زرد شده اند خب چرا درست استفاده نمی شود. می گویم خب باید باربکیو بگذارید می گوید هست سکو هم هست استفاده نمی کنند! کسی هم مراقبت نمی کند این همه آشغال ها را ببینید . باید اینجا تمیز شود. می گویم برای من که ناظر سوم هستم چیزی که به چشم می آید پرخاش و توهین شما است که می گویید چرا با زن ها در اینجا برخورد نمی شود. نه این لحن دلسوزانه ای که الان دارید. می گوید مجبوریم تا آن خانمی که پول می گیرد تا همین کارها را بکند و نمی کند حساب کار دستش بیاید.
این کارها را به سادگی می شود مدیریت کرد . نیازی به توهین ودشنام نیست . خبری از بروشور و پوستر های لازم برای فرهنگ سازی در این زمینه نیست. خب مردم در این جامعه عادت کرده اند که اینطور زندگی کنند. وقتی هیچ چیز سر جای خودش نیست کسی به خودش سختی نمی دهد که زباله اش را مثلا وسط چمن ها نیندازد می گوید می آیند و جمع می کنند.

این نیز بگذرد

2008-09-19T12:30:00.009+04:30

چه می کند حسین علیزاده با این هجرانی اش. گاهی زخمه های سازش به گوشه های دلم گیر می کند و هوش از سرم می برد. دو سه روزی هست که صدایش یکریز می پیچد در این خانه!
با سردرد شدید بیدار شدم . مطابق معمول از دسترس خارج شدم هم تلفن ها و هم خودم. وسایل را به جای این که جمع کنم و بسته بندی کنم سرجایشان مرتب کردم و هنوز چیزی را جمع نکرده ام . خانه ای که دوستش دارم.. چرایی اش را می دانم و نمی دانم .. ماه پیش قرار داد را تمدید کردم که یک سال دیگر بمانم اما جور در نمی آمد! روزگار سخت و سنگین می گذشت. مجبور بودم هزینه ها را کم کنم که دخل و خرج جور در بیاید و خودم به صاحبخانه اطلاع دادم که می روم و رفتنم بی تردید درست ترین انتخاب بود.
امروز طبق برنامه باید بخش عمده ی وسایلم را ببرم به خانه ای دیگر اما دست و دلم به کار نمی رود در این شرایط. فکر کنم یک حسی شبیه به بی خانمانی دارم انگار. دیروز که هیچ کاری نکردم امروز هم دست دلم به کار نمی رود! عجیب است هیچوقت دچار چنین حسی نشده بودم و همیشه مثل برق وباد اسباب کشی می کردم اما حالا حس دیگری دارم. اما دو روز است که دور خودم می چرخم! هجرانی گوش می کنم و کافه پیانو را می خوانم و خاطره روزهای رفته را رج می زنم... فکر می کنم چه شد که مجبور به ترک این خانه هستم.
سه روز پیش آفتاب سی و سه سالگی بودنم میان جمعی از عزیز ترین دوستانم غروب کرد و در تمام این سال ها هیچگاه تعلقات مالی زیادی نداشته ام. به سادگی عبور کرده ام و پشت سر گذاشته ام. اما این آپارتمان کوچک را که مال من نیست دوستش دارم. در و دیوار و گوشه گوشه اش خاطرات تلخ و شیرین دو سالی که گذشت را در خود جا داده است.
درست از فروردین امسال شروع شد. پیشتر از آن هرگز نفهمیدم زندگی در مضیقه یعنی چه! از ساعت هفت صبح می رفتم بانک و تا چهار عصر مدام کار می کردم. بعد از آن هم فرصت کافی داشتم که به دغدغه هایم بپردازم و هم درآمد کافی که هزینه های جاریم را.
به گمانم 18 بهمن سال گذشته بود. سر ساعت 7 صبح بود که رئیس کل حراست بانک در اتاق مدیر را زد. و حس یک اتفاق با من بود. پچ پچ هایشان از لا به لای پارتیشن ها عبور می کرد و از رئیس حراست اصرار و از جناب مدیر انکار. رئیس حراست می گفت پایین منتظر هستند که مرا بازداشت کنند و او باید مرا می برد تحویلشان می داد و جناب مدیر همکاری نمی کرد! ظاهرا توافقی هم کرده بودند که تا عصر آن روز که ماجرا به بازجویی غیر قانونی در حراست بانک و بردن کامپیوتر اداره ظاهرا ختم شد. اما فقط ظاهر ماجرا اینطور بود. درد بی درمانشان فعالیت من در کمپین بود و نوشته هایم در در سایت تغییر و پرگاس و پرونده ی قطوری از برگه هایی که انگار ردی از عقاید من رویشان بود دم دستشان بود! انضباط کاری ام نقص نداشت و بهانه ای نبود! تردید نداشتم که کارشان غیر قانونی است اما دستم به جایی هم بند نبود و درست اول فروردین بیرونم کردند و به فاصله چند ماه بعد حساب بانکی ام را هم مسدود اعلام کردند و این ماجراها همچنان ادامه دارد.. شش ماه در مقابل تنگناهای بی وقفه ی مالی مقاومت کردم و حالا باز مجبورم هزینه ها را کم کنم. فقط دلیلش را نمی فهم! کجای کارهایم و نوشته هایم دلیل قانونی به دستشان داد تا از کار بی کارم کنند و من به جایی برسم که حالا هستم! هر چند زندگی ادامه دارد و دست کم من آدمی نیستم که با این تنگناها از پا بنشینم یا بیفتم.. درستش می کنم
وقتی نیست و باید کامپیوتر را هم جمع کنم ! فقط دلم می خواست آخرین نوشته ام را بدون روتوش از همین جایی که الان هستم روی وبلاگ بگذارم ..
و ملالی نیست جز گم شدن گاه و بیگاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

باور کنید پاسخ آیینه سنگ نیست

2008-09-06T12:32:00.008+04:30

مدت ها بود که از دور و تنها می خواندم. تقریبا هر روز هر مطلب تازه ای که روی این سایت می دیدم را با تمام وجود می خواندم. ردی از تمام دغدغه های زن بودن از این دست که ماییم در تمام این روایت ها بود و من را میان لا به لای سطور این نشریه ی مجازی غرق می کرد. زنستان را می گویم. وقتی توقیف شد چیزی کم داشتم و هنوز هم جای خالی اش هست.
تغییر برای برابری اما تجربه ی دیگری بود. تجربه ی یک دلی و همراهی. کار منسجم گروهی که هر روز و هر روز دغدغه اش همراه ما هست. می نوشتیم و می نویسیم آنچه که ارزش خواندن داشته باشد. نوشته های ما را اما بر نمی تابند. تصویر واقعی و روشنی که از لابه لای نوشته های تغییر برای برابری باز می تابد بی تردید آیینه ی تمام نمای ستمی است که قانون به نام زن بودن بر ما روا می دارد و چون یارای رویارویی با واقعیت زمخت و خشنی که در این نوشته ها هست ندارند لاجرم سنگ بر می دارند و آینه می شکنند. سایت تغییر برای برابری برای چهاردهمین بار متوالی فیلتر شد و حالا چهار تن از یاران ما را هم به همین جرم سزاوار بند و تعزیر دانسته اند . پروین اردلان، مریم حسین خواه، ناهید کشاورز و جلوه جواهری حکم شش ماه حبس تعزیری گرفته اند و من هر چه می گردم میان نوشته های آنان چیزی جز واقعیت نمی بینم. کار در سایت های زنان رهبری نمی شود و آنچه بر روی سایت دیده می شود حاصل تلاش جمعی همه ماست. شش ماه حکم تعزیر برای کسانی که جز حقیقت ننوشته اند چه پیامی می تواند داشته باشد جز دعوت به خاموشی و لب فروبستن بر واقعیاتی که کتمان آن به مصلحت قدرت مداران است؟ آیینه شکستن چرا؟

سکوت اما پیشه ی ما نیست که اگر بود فریادهای ما شاید از همان بعد از ظهر تلخ 22 خرداد و بازداشت های متعدد به بهانه های مختلف و یا تهدید ها و احضارها و پرونده سازی ها خاموشمان کرده بود. اما ایستاده ایم. درست همان جایی که باید باشیم و می نویسیم حتا اگر حاصلش تهدید باشد و بازداشت و حبس و زندگی زیر سقفی کوتاه با دیوارهای شیشه ای که حتا جزئیات زندگی شخصی ما را هم در معرض کنترل های فراقانونی قرار می دهد. تمام درها هم که بسته شود روزنه ای تازه خواهیم یافت. این وطن هر چند ویران وطن از آن ما هم هست و حق خود برای ساختن دوباره ی آن را هم محفوظ می دانیم و کنار هم می مانیم
در همین زمینه بخوانید:

بازتاب محکومیت 4 فعال زن ایرانی در رسانه های جهانی
پروین ، مریم ، جلوه و ناهید گفته اند که دیگر زندان مانع نیست.
زنستانی ها و تغییری ها در اعتراض به حکم دوستان خود می نویسند. نوشته ی رهای عزیز را بخوانید.

پی نوشت:
لایحه موسوم به حمایت از خانواده فردا در صحن علنی مجلس برای تصویب کلیات به شور گذاشته خواهد شد. جعبه ی جادویی رسانه ی ملی هم با شوهای تبلیغاتی مداوم دست به تلاشی گسترده زده است تا باتحریف آنچه در اثر تصویب این لایحه بر سر زن و خانواده می آید راه را برای تصویب نهایی آن هموار کند. تلاش فعالان جنبش زنان برای آگاهی رسانی در این باب همچنان ادامه دارد. در جایی که بسیاری از نمایندگان در مذاکره خود با فعالان زن از دریافت نظرات کارشناسانه ی آنان اسقبال کردند سخنان زننده ی فاطمه آلیا اما تنها لبخندی تلخ بر لبمان نشاند که 50 نفر از فعالان زن در حوزه های مختلف را مشتی لائیک لجن پراکن جایزه بگیر از اجنبی توصیف کرد، تمام آن نقدهای به جا وکارشناسانه را ندیده و نشنیده به باد ناسزا گرفت و با این سخنان نشان داد که قبای نمایندگی ملت چقدر بر تنش گشاد است و حقا که تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف!! از چنین تریبونی بدون هیچ شرمی لجن پراکنی چه توجیهی می تواند داشته باشد به جز قدرت مداری و قیم مابی. وجای قیم مابانی که گوش خود را بر شنیدن درد مردم می بنند بی تردید هرجا باشد کرسی نمایندگی مجلس نیست!

آسمان شهریوری من و خیال تو

2008-08-27T20:41:00.003+04:30

شده ام آدمی که انگار تنها به واسطه ی درد هایش می تواند ببیند و بفهمد این روزها و نبود اگر آن سالهای دور و رفته و باران و شب زنده داری های من از پی بی قراری های تو، چه ساده می سپردمش این دل عصیان زده را به حجم نیست اندود روزهایی که از تمامی ابهام رو به رو با سرعتی جنون آمیز هجوم می آورند تا تو را از من دور تر کنند. دور و دور تر
تا شوق همیشه بودنت باز می آید، دلم هوای گردگیری همان رف کوچک با آینه ای نقره گون را می کند که آلبوم را از کنارش بردارم و دست های کوچکت دامنم را بکشد تا من یکی یکی تو را ورق بزنم و از شوق داشتنت رقصان تر شوم از برگ هایی که عنان اختیار خود به دست باد سپرده اند ..
حالا بیا و واسطه ی من و این آسمان شهریوری باش و بگو به باران که ببارد
چقدر می خواهم به تماشایت بنشینم وقتی قد می کشی مثل نهال های کوچک همان باغچه ی خانه ی پدری که فرتوت می شود هر روز و نگاه کنمت که سبز می شوی .. کاش اینجا تر بودی نازنینم و چشمهای روشنت مرا باز می تاباند که سراسر جانم تو شده بود و سر انگشت کوچکت گونه ام را لمس می کرد و می گفتی "آهان! گفته بودی که همه مادرا گاهی یواشکی گریه می کنن!"
خیال تو و شکوه ات که انگار می پنداری در مجال تن سپردن به جاده در گذرِ خاموش و گاه و بی گاه پنج شنبه ها است تنها که به سراغت می آیم می کاهدم و تو نمی بینی.. همان بهتر که نبینی فغان بی صدای درون خسته ام را
این روزها گاهی هم که درد رهایم می کند من به نبودنش عادت نمی کنم و چیزی کم دارم انگار.. چیزی شبیه به کلمه و سکوت می شوم سراسر:
حرمت نگه دار
گلم
که این اشک، خون بهای عمر رفته ی من است
میراث من
نه به قید قرعه
نه به حکم عرف
یک جا سند زده ام همه را به حرمت چشمانت
به نام تو
مهر و موم شده با آتش سیگار متبرک ملعون
که می ترکاند یکی یکی حفره های ریه هایم را

پی نوشت:

لعنت بر قانونی که تو را از من می گیرد!!

نه خوب نیستم! اینجا کمتر خودم را می نوشتم اما سانسور چرا؟؟

آشفته می نویسم ... آشفته می خوابم .. آشفته بیدار می شوم .. لابد درست می شود!

چند روزی هست که موضوع خودسوزی یک زن ذهنم را پریشان کرده.. به زودی در باره اش خواهم نوشت!

دومین سالگرد کمپین

2008-08-25T14:27:00.016+04:30

امروز دومین سالگرد کمپین یک میلیون امضاست. تولدمون مبارک
کمپین بیش از 50 بازداشت و احضار و زندان رو در یک سال گذشته تجربه کرد و به رغم اتفاقات تلخی که سال گذشته رخ داد و احکام سنگین تعزیری از یک سال تا 5 سال زندان در تبعید برای فعالان کمپین تجربه های خوبی به دست آمد. با این حال کمپینی ها در سال گذشته ثابت کردند که مصمم تر از همیشه هستند و بی توجه به پرونده سازی و اتهامات واهی و احمقانه ی خبرگزاری های معلوم الحال و پژوهشگر امنیتی خودفروخته ای مثل پیام فضلی نژاد پویا تر از همیشه به راه خودشون ادامه خواهند داد و البته مردیم از بس به این سوال برخوردیم که آقا بالاخره چند تا امضا شده تا الان!! :))
این آقای فضلی نژاد که به قول فارس نیوز عضو دفتر پژوهش های کیهان و نورچشمی شریعتمداری مدیر مسئول این روزنامه هم هست قراره فردا و فرداها هم یک سری مزخرف و جفنگ جدید منتشر کنه!

بنده هم البته بله :) دادیار ویژه امنیت دادگاه انقلاب بازجویی فرمودند و کفالت 50 میلیون تومانی صادر کردند. برای پس دادن مدارک تلفنی احضار مون کردند و بعد متوجه شدیم که جلسه دادگاه برای تفهیم اتهام تشکیل شده ! و البته اتهام جالبی که جای بحث داره. ایستادن یک نفر مقابل یک گالری به عنوان اخلال در نظم عمومی و تمرد از دستور پلیس تلقی شد! و جالب ترین جمله ی اون روز : "احضار تلفنی برای حفظ شخصیت شما است."

خبر خوب دیشب هم آزادی محبوبه کرمی دوست کمپینی ما بعد از دوماه و یازده روز بود.
سرود جدید کمپین در آستانه ی سومی سال فعالیتش رو از دست ندین

فعالیت ائتلاف فعالان جنبش زنان و دوستان رسانه ای برضد لایحه حمایت از خانواده ادامه داره و امیدوارم نمایندگان مجلس نشین گوش شنوایی برای این همه نقد و آسیب شناسی که روی لایحه انجام شده داشته باشند که البته چندان خوشبین هم نیستم . لایحه حمایت از خانواده هفته آینده بعد از تعطیلات مجلس در دستور کار هست و پیش بینی ها نشون می دن که این لایحه در شور اول تصویب خواهد شد!!

طرح از تارا نجد احمدی

برنامه دوم صدای تغییر؛ ویژه لایحه حمایت از خانواده و صدای تغییر

کاملن بی ربط:
انگار کاسبی بعضی ها داره تعطیل می شه

و البته دلم برای این سگای بازداشتی و اعدامی بیچاره خیلی سوخت! بازداشت گاه سگ ها هم از اون اتفاقات عجیب این روزهاست
قلعه حیوانات رو دوباره خوندم : همه با هم برابرند و بعضی ها برابرترند ..

چقدر این روزا همه خسته، بی حوصله و عصبی هستن ! اینم اتفاق تازه ای نیست البته :(

می گم حرف گوش بده بگو چشم!!

قانون عصر حجر را نمی پذیریم - بازی وبلاگی لایحه ضد زن

2008-08-10T15:51:00.004+04:30

خورشید خانوم عزیز از دیشب استارت بازی وبلاگی لایحه ضد زن رو زد و طبق عادت مالوف بازی های وبلاگی قراره منم یکی از ادامه دهندگان این بازی باشم و صد البته اینبار اما " تردیدی به جا بنمانده است" که باید نوشت..

در مذمت این لایحه ضد زن که به اصطلاح برای تحکیم بنیان خانواده ارائه شده و بدون شرم از اون دفاع هم می کنند همین بس که از هر حیثی تلاش شده که حقوق ناچیز زنان در قوانین تبعیض آمیز فعلی به کل بر باد بره ! نتیجه هم روشنه : یک عقب گرد جانانه به سمت عصر حجر در حوزه قوانین مربوط به خانواده و زنان!

هر چه هست همگرایی طیف های مختلف فعالان حقوق زنان و همینطور رسانه های مختلف عمومی و اینترنتی در اعتراض به این لایحه و موضع مشترک همه اونها باعث شده که فضای کاری در روزهای اخیر متفاوت و دلچسب تر از قبل باشه.. این لایحه مزخرف باعث شد که خیلی از گروه هایی که تا قبل از این کمی از هم بی خبر مانده بودند حالا با کمال رغبت فعالیت های مشترک و گسترده ای تعریف کنند. توصیه می کنم وبلاگ ائتلاف فعالان جنبش زنان در اعتراض به لایحه ضد زن که آخرین اخبار و گزارش ها و تحلیل های مربوط به لایحه در اون درج می شه رو حتمن دنبال کنید .

نظر من در مورد این لایحه رو اینجا می تونید بخونید

خلاصه این سریال شاید برای دوستانی که کامل در جریان نیستند شاید جالب باشه: سال گذشته که دولت لایحه پیشنهادی قوه قضائیه رو بعد از جرح و تعدیل های عجیب و غریب و اضافه کردن بندهای عجیب تر به مجلس داد کمیته روابط عمومی کمپین یک نشست برگزار کرد که در این نشست لایحه از لحاظ تبعات حقوقی، جامعه شناختی، روانشناختی و ... آسیب شناسی شد. به فاصله ی کمی از برگزاری این نشست اعلام موضع 2000 نفر از مدافعان حقوق برابر و فعالان حقوق زنان درخواست جدی بود برای خارج کردن این لایحه از دستور کار و در همین رابطه در واکنش دیگری شیرین عبادی اعلام کرد که در صورت طرح این لایحه در صحن علنی مجلس مقابل مجلس متحصن خواهیم شد. اما وقایع اخیر در روند لایحه و تصویب این لایحه بدون اعمال هیچ تغییری در مفادش در کمیسیون حقوقی و قضائی مجلس فعلی همه رو بهت زده کرد و نشون داد که آقایان نه تنها توجهی به این همه نقد نداشتند بلکه قرار هست ساز گوشخراش خودشون رو بنوازند.

خب گروه های مختلف هم دست به کار شدند و در این میانه نشست اعتراضی کانون مدافعان حقوق بشر و بعد از اون نشست جبهه مشارکت با عنوان نه به لایحه ضد خانواده که هر دو با استقبال گروه های مختلف زنان، چهره های حقوقی فرهنگی سیاسی اجتماعی مطبوعاتی ورزشی زنان خانه دار فرهنگی و کارگر و ... مواجه شد. تا امروز که چیزی به طرح لایحه ضد زن در صحن علنی مجلس نمونده فعالیت های زیادی از طرف طیف های مختلف انجام شد

در آخرین اظهار نظر البته رئیس جمهور در پاسخ به این سوال كه نظر شخصي شما دربرابر ازدواج مجدد مردان چيست؟ با لبخند پاسخ داد:« براي 90درصد مردان ايراني، زن اول هم اضافي است.» حالا اون ده درصد باقیمانده چه کسانی هستند بماند!
قانون باید جامع نگر باشه و مترقی . این لایحه هم در ابعاد منفی البته جامع نگر هست: طولانی کردن روند طلاق توافقی ، قوانین دست و پاگیر برای حضانت فرزندان که قانونا به مادر سپرده شده باشند مردانه کردن فضای دادگاه ها و.. وضع مالیات بر درآمدی که وجود خارجی ندارد و معمولا بخش اندکی از اون به صورت اقساط ماه به ماه پرداخت می شه و پرداخت یکباره این درآمد ناداشته پیش از عقد از طرف زنان !! چه توجیهی می تونه داشته باشه؟ از مجلس راست گرای هفتم که به قولی 76 نفر از نمایندگانش زن دوم داشتند و دست کم نیمی از اونها به مجلس فعلی راه پیدا کردند خب این انتظار شاید خیلی غریب نباشه اما اگر قرار نیست نمایندگان مردم به حرف مردم توجه کنند بفرمایند که اون کرسی های رنگین رو برای چی اشغال کردند؟!!

شکی نیست که پاسخ به تنوع طلبی مردان معدودی که آبروی بقیه مردها رو هم بردند تنها و تنها دلیل ارائه چنین لایحه ای هست!این قانون ناظر بر بهبود شرایط ازدواج مجدد مردان نوکیسه ای هست که کاملا پیداست طبقه و خواستگاه فکری شون به کجا وصل می شه .. تعیین ضرورتش خیلی ساده هست! اگر واقعا فکر می کنند که چنین نیاز مبتذلی در جامعه وجود داره با یک نظر سنجی ساده بین جوان ها مشخص کنند که چند درصد چنین نیازی دارند و بر همین اساس به وظیفه ی قانوگذاری خودشون بپردازند.

وقتی در مورد ضرورت طرح و تصویب چنین لایحه ای از موافقان پرسش می شه جواب کلی تر از چیزی هست که انتظار می ره : "به طور کلی در راستای حمایت از خانواده است !!"

به اعتقاد من اعضای کمیسیون حقوقی و قضائی مجلس که کلیات لایحه رو تصویب کردن هیچ اطلاعات دقیقی از مفاد این لایحه ندارند!! این یه قانون سفارشی هست ! بخشی از پروژه ای که قرار هست به تدریج و در تمام جنبه ها به اشکال مختلف ما رو به قهقرا هدایت کنند! ریشه ی این ماجرا جاهای دیگه ای هست و به نظرم روز به روز ابعاد تازه ای پیدا می کنه .. از لایحه امنیت اجتماعی گرفته تا... ادعا می کنند که تصویب لایحه و قانونی کردنش در حفظ بنیان خانواده (!!) نقش موثری خواهد داشت!

ازدواج مجدد مردان که از هزار و چهارصد سال پیش تا الان در سنت و قانون و عرف وجود داشته . قانونمند کردن برداشتن شرط رضایت همسر اول و انتقال این رضایت به تعیین صلاحیت و تمکن مالی از طرف دادگاه چه معنی داره جز نادیده گرفتن زن و روندنش به سایه !! خیلی ساده هست . ازدواج مجدد مردان در فرهنگ فعلی جامعه ی ما به اندازه ی کافی قبیح و مزخرف هست . حالا با این شرایط اقتصادی اونهایی هم که مرتکب اشتباه بزرگ ازدواج شدند به طلاق توافقی گرایش پیدا کردند که مسئولیت سنگین زندگی مشترک خلاص بشن!

به قول مهرداد عزیز:

ما می گیم پول نداریم زن بگیریم

واسه ما لایحه تصویب می کنن

بدبختی از جایی شروع می شه که آقایانی که فعلن پا روی پا انداختند و در توهم مملکت داری غرق هستند و خب امدادهای غیبی هم به همت جادوی سیاه سیال جنوب ایران این توهم رو دامن زده از فرط بیکاری و نداشتن برنامه های جامع الامور به نهاد بدبخت خانواده و از همه بدتر به زنان گیر می دن .. با این خیال که خب این سرچشمه های جوشان هرگز نخواهد خشکید یا اگر هم خشکید که به عمر ما قد نمی ده !

این بود انشای من

طبق روال مرسوم دعوت می کنم به نوشتن و این بازی رو فرصت خوبی می دونم که نقدهای وبلاگستان به شکل جدی تر و منسجم تری مطرح بشه : مسیح ،محبوبه ،الناز، رها، مازیار، آرمین ،میرا، مهرداد ، بهزاد مهرانی،

عطیه ، بیتا، زهرا داوری ، پروانه ، نازلی ،علی کلایی، اشکان، حمید مافی ، و مریم بانو،

حسین آذربایجانی ، مهدیه ، نصور و... تمام دوستانی که این متن رو می خونن!

این بازی دلیلی فراتر از تفنن داره و بحث اطلاع رسانی در مورد لایحه ضد زن هدف اصلی اون هست. پس خواهش می کنم بنویسید که وبلاگستان از نظراتتون بی بهره نمونه.

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست ...

2008-08-02T15:00:00.004+04:30

رفتن نیلو تلخ بود و هنوز هم جاش اینجا خیلی خیلی خالیه اما هر بار که ایمیلی از اون می رسه صداش باز می پیچه و دلمون برای شیطنت هاش تنگ می شه برای تعریف کردن سفرهای پرماجراش با اون طنز کلامش و به موهبت تکنولوژی فکر می کنم که برای تلخ ترین دردها هم گاهی مرهم اندکی داره .
ازش پرسیدم گربه ها رو چکار می کنی: گفت بچه هام دیگه بزرگ شدن باید برن دنبال زندگی شون
هنوز به اون شب خداحافظی و بام تهران فکر می کنم و آخرین تصویرش تو ذهنم قاب شده. به عکس ها نگاه می کنم و به خاطرات این روزهایی که تند و تند رفتن تا نیلوفرمون به زندگی جدید با فرسنگ ها فاصله از ما ادامه بده و ما اینجا با دلتنگی هامون کنار بیایم... مثل اون شب آخر که ما بغض داشتیم پنهونی و نیل مسخره بازی در می آورد تا نوبت به عکسای یادگاری رسید و ما کم کم یادمون رفت که داره می ره انگار برای همیشه و معلوم نیست دوباره کی بتونیم ببینیمش .. کنار اومدیم اما با کلی دلتنگی
نیل جان دلمون کلی برات تنگ شده کاش وبلاگت رو این روزها زود زود آپ کنی که از حال و احوالت بی خبر نمونیم :-*

پی نوشت ها:

اینجا خلوته و سکوتش رو دوست دارم !

از استرس دادگاه محبوبه هم تا اطلاع ثانوی راحت شدیم :)

حق کسانی که کمپین رو امضا کردن برای دانستن پشت صحنه های سکوت یک ساله چون و چرا نداره .. مطلب خانم شکوه میرزادگی در همین مورد با عنوان از یک بال کبوتر به بال دیگر که پیشنهاد می کنم حتمن بخونید

نمایشگاه عکس زن در بوفه گالری ماه مهر

2008-07-27T22:05:00.015+04:30

دیروزعصر دو پیشنهاد داشتم .دعوت به یه تئاتر و یک نمایشگاه عکاسی با عنوان زن که در گالری ماه مهر برپا شده بود.اگه دغدغه ی مسائل زنان داشته باشید مطمئنا مثل من نمایشگاه عکس رو ترجیه میدادین ...با خودم فکر کردم یک گزارش هم برای سایت می نویسم و یک مصاحبه هم اگر شد می گیرم
خبر این نمایشگاه رو از یکی از دوستان شنیدم که او هم از بی بی سی خونده بود. نمایشگاه مشترکی از عکس های ساتیار امامی، مجید سعیدی، کارن فیروز، عباس کوثری و رضا معطریان.
ساعت 7 با همون دوست قرار می گذارم که تو حیاط گالری ببینمش گرما.. ترافیک و معطلی پشت چراغ قرمز ازیک طرف ، چراغ قرمز باک بنزین ماشین هم از طرف و خلاصه همه چیز دست به دست هم داده که اعصاب و روان من کاملا به هم بریزه. به هر ترتیبی که هست خودم رو با ده دقیقه تاخیر می رسونم به گالری ...

پوستر نمایشگاه : تا رها از راه برسه تصمیم می گیرم سرکی به طبقه پایین گالر ی بکشم و عکس ها رو می بینم :

قیمت این عکس 200 هزار تومن و کار محسن نامجو عکاس هنرمندی از اصفهان هست با خودم فکر می کنم با این قیمت کدوم آدمی عکس این پاها رو می خره که بزنه به دیوار خونه ش و به این که انگیزه ی این هنرمند محترم از گرفتن چنین عکسی چی می تونه باشه؟ بعد به مفهوم خلاقیت و هنر خلاق در عکاسی فکر می کنم !!

به حیاط برمی گردم و رها منتظرمه. جلو می افته و می ره به سمت بوفه. می گم بوفه چرا؟ مگه نگفتی دیر شده ؟ می گه نه خب همینجاست تو بوفه گالری! و همینجا بود که می بینید:

من بار اول بود به این بوفه گالری می رفتم و دنبال یه راهرو می گشتم که وصلمون کنه به سالن اصلی نمایشگاه مشترک عکاسی پنج هنرمند عکاس ! به اسم عکاسان برجسته ی کشورم فکر می کنم و به این بوفه گالری نگاه می کنم و فکر می کنم که چه اتفاقی می افته که در این سطح کارهاشون رو عرضه می کنن؟ به قول رها چه می کنه این پروپاگاندا! به ایده پشت برگزاری این نمایشگاه با موضوع زنان فکر می کنم و به این که نمایشگاهی با عنوان زن آیا باید در این سطح برگزار بشه؟

عکس های خوبی ارائه شده بودند اما هیچ نگاه خاصی نداشت یا حرفی برای گفتن:

تئاتر رو که از دست دادم و این هم از نمایشگاه عکس زن ..معده درد کلافه ام کرده بود..فکر کردم تا اینجا که اومدم لااقل یه چیزی بخورم این درد معده فروکش کنه.. یه اسنک مرغ با یه لیوان آب خنک و دو هزار و پونصد تومن پیاده می شم و دست از پا دراز تر بر می گردم به خیابون های شلوغ تهران!

! من می نویسم پس هستم

2008-07-23T11:56:00.004+04:30

حسی بدیه وبلاگ ننوشتن وقتی نوشتن عادتت شده باشه. مثل بختکی که توی خواب گلو رو فشار بده॥ناگفته نمونه فرصت خوبی برای بازخوانی یا باز نگری بود. البته این توفیق اجباری با فیلتر شدن پرگاس نصیبم شد و به هر حال بلاگفا از نظر من خانه ی مطمئنی نبود و نیست. زمانی که هک شد نوشتم که برای کوچ از بلاگفا آماده شویم اما کوچ خودم خیلی با تاخیر بود. هنوز اینجا خیلی احساس راحتی نمی کنم و امیدوارم زود به این خونه ی جدید عادت کنم. یه دوست عزیز که مثل خیلی از دوستان دیگه تشویقم می کرد دوباره بنویسم خودش دست به کار شد و زحمت ساختن خونه ی جدید پرگاس رو کشید که یه دنیا ممنون :) پست اول اینجا رو هم به عنوان آینه چراغ خونه ی نو از او به یادگار خواهم داشت...
:) و خوشحالم

کولاژ خاطرات من و چند تا دیگه از دوستام که ابتکار تارای نازنینم بود

مصاحبه م با شیرین عبادی در مورد تصویب لایحه لعنتی ضد خانواده

و اما از حال و هوای این مدت خودم بگم براتون:

گاهی برای رسیدن باید نرفت
چقدر کم پیدایی؟ کجایی دختر؟ چرا جواب تلفن رو نمی دی؟ چرا ...و هزار و یک چرای دیگر که این روزها از زمین و زمان .. از لابه لای صفر ویک های دنیای مجازی تا امواج نامرئی تلفن روی سرت می بارد و تو یک درگیری لجوجانه با زمین و زمان پیدا کرده ای .. نه با زمین وزمان سر درگیری نداری .. با چیزی که از درونت می جوشد و ترا به خود می خواند. به عصیانی از جنس سکوت .. به آرامش، به تنهایی خود خواسته و خودساخته ای که از مدت ها پیش دست و پا کرده ای و از دست دادنش مثل بند آمدن نفس مثل نداشتن هوا به مرگ و جنون می کشاندت. همین تنهایی که به خاطرش زندگی ات را به زعم دیگران! ویران کرده ای تا گریز از روزمرگی، اما زندگی آنچنان سخت بر سرت، بر دلت، بر روحت، می کوبد که تاب نمی آوری .. رنج می بری .. رنجی که بی امان می گدازد و می سوزاند و پیش می رود و رسوب می کند در جایی که از عمقش تا پیش از این بی خبر بود ه ای .. رنجی که آنقدر حجیم و بزرگ می شود که دقیقا نمی توانی بفهمی از کجا ریشه می گیرد یا شکلش چطور است یا چه ماهیتی دارد یا دقیقا مثلا چطور می آزاردت اما این حس کلافگی هست .. مدام و مدام تر از همیشه .. همیشه این نگرانی از در کردن یا تمام نکردن کاری را با خودت یدک کشیده ای .. نگرانی که گاهی هیچ دلیل بیرونی ندارد ..یعنی کاری نیست که انجام شود اما حس انجام نشدن کاری با توست .. وظیفه ای نداری که بخواهی انجام دهی اما حس انجام ندادن وظیفه ای که باید انجام می دادی در توست..
بعضی ها از فرط درد به انفعال روی می آورند و بعضی ها به کار.. تمام این رنج می شود بهانه ای برای گریز.. گریختن به کار تا فرصتی نیابی به این حجم آزارنده فکر.. شب و روزت را نفهمی چطور می گذرد.. آدم ها را دیده و ندیده رد می کنی و بی آنکه فرصتی باشد برای شناخت یا ارتباط یا هر چه از این دست.. از این عمق سوزان می گریزی .. از هر چه تو را به تنهایی بی پایانت هدایت کند می گریزی .. و تمام حجم این رنج تبدیل می شود به انرژی بی پایان و وصف ناشدنی برای کار و کار و کار .. یک جایی انگار تمام می شود این انرژی .. مصرف شده است .. خرج شده است بی آن که جایگزین شده باشد. تو می مانی و خستگی و باز کار که این بار نه از سر فرار که از سر ضرورت های اولیه زندگی است اما رمقی نیست .. توانی نیست و یک باره چیزی در تو منفجر می شود .. به عظمت همان رنج که انگار غده ای چرکین شده است و تو بی مرهمی رهایش کرده ای .. کاش رهایش می کردی .. زیسته ای و هر لحظه شاید وسعتش را بیشتر کرده ای بی انکه خود دانسته باشی.. منفجر می شود و معنای یک کلمه در تو کامل می شود "تلاشی"..
تلنگری کافی است تا به تمامی ویران شوی..از دنیای هیاهو ها گریزان تر می شوی .. از سرو صدا ها و پچ پچه ها واهمه داری و به جز وقتی ضرورتی انکار ناپذیر پیش آید در را بر خودت و بر دیگران می بندی .. حصاری نامرئی دورت می کشی که انگار این روزها خیلی ها با سر به آن خورده اند ... خودت هستی و خودت .. نگران دیر کردن نیستی این روزها.. خودت را دور می زنی .. خودت را می شنوی .. خودت را می نویسی.. چقدر دلت می خواهد باز گردی .. به کوچه های کودکی فراموش شده .. میان این که هست غریبه ای.. پرسه های بی پایان در خاطره ی لذت های گم شده و یادمان های قدیمی گیج و مستت می کند.. کشف دوباره ی رویاهای گمشده ات .. چند کهکشانی دست کم فاصله است میان تو و خودت؟
سر از کتابفروشی های رو به روی دانشگاه در می آوری .. انگار زمانی چیزی از این جا شروع شده بوده .. حسی شبیه عصیان خاموشی که ترا کشاند تا اینجا که هستی.. این بار با حس دیگری می روی و خب یک آقا مهدی اخترانی همیشه هست که با مکث های طولانی اما با حواس جمع پای حرف هایت بنشیند.. نگران و سرزنش بار است نگاهش اما خب دلگرمی عجیبی هم دارد.. می پرسد چه کرده ای با خودت.. تلاش مذبوحانه ات برای توضیح دادن با جمله ی بعدی اش متوقف می شود.. چشم هایت به قعر جمجمه ات نشسته اند و این حفره ی کبود که چشمانت را قاب گرفته می گوید: چه کرده ای با خودت؟ چند سوال کوتاه و کوتاه تر از سوال اول که منتظر پاسخی هم نیست انگار وبعد می گوید قهوه می خوری؟ و بعد سر حرف باز می شود و تو تازه گرم می شوی برای گفتن .. اما هر چیزی را نمی شود گفت و یکی انگار گفته بود وسعت دل هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد.. همین است انگار که گاهی احساس می کنی دلت به اندازه ی تمام بیابان های رو به گسترش زمین خاکی وسعت پیدا کرده .. به اندازه ی تمام .. بگذریم ..
چند ساعتی می نشینی کنار موهای سپید و همدلی های آقا مهدی همیشه مهربان .. می گویی و گاهی در این میانه برخی از ناگفته ها یت از نوک زبانت سر می خورند بی تابانه و به هیأت واژه هایی در می آیند که لو می دهندت .. خجالت می کشی و سرخ می شوی اما پیر با تجربه ای که آن رو به رو نشسته است همدلی اش بیش از آن است که نگران این لو رفتن های گاه و بیگاهت باشی.. سر آخر با دست پر از کتاب بر می گردی به خانه .. پول را که می خواهی بدهی نگران است و نمی خواهد بگیردش .. می گوید بی پول می مانی .. ولش کن! بعد حساب می کنی و تو سماجت به خرج می دهی : " اینقدر ها دست و پا چلفتی نیستم که پول چهارتا کتاب را نتوانم بدهم.." از حد معمول تخفیف خیلی بیشتری می دهد ..این همدلی های همیشگی آقا مهدی است که تا ساعت نزدیک دوازده چراغ کتابفروشی اش را مثل چراغ دلت روشن نگه داشته است. می گویی چیزی بدهد که به کار ملال لحظه های کسالت و رخوت تنهایی بیاید و می دهد .. ناتور دشت .. نغمه ی غمگین و جنگل واژگون و ... تازه بیست و چهار ساعت را رد کرده ای از این دیدار که هر سه کتاب سالینجر را بلعیده ای و کتاب چهارم را که دستت می گیری چشمانت می سوزند "خرده جنایت های زناشوهری" .. بس است دیگر .. افراط هم حدی دارد .. کسالت نیست و خستگی نیست .. بی وقفه می خوانی .. مثل آن روزها که بی وقفه می خواندی و انگار این عطش تمامی ندارد..
بودن از آن گونه که باید باشی .. شدن .. پوست انداختن .. یک موسیقی مدام هست .. بی وقفه یک زمزمه ای، نوایی، با کلام و بی کلام سکوت پیرامونت را پر می کند

ترجيح

2008-07-23T03:42:00.001+04:30

تو کدومو ترجيح ميدی !؟

ـــ ديوونه باشی ولی تو تيمارستان نباشی یا ديوونه نباشی ولی تو تیمارستان باشی !؟

من

منمنمن

من